కొండల మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన గ్రామంలో కదిర్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతని కుటుంబానికి ఒక చిన్న తోట ఉండేది. ఒక సంవత్సరం తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. వర్షాలు లేక తోటలోని మొక్కలన్నీ ఎండిపోయాయి. కదిర్ తండ్రి రవి చాలా నిరాశపడ్డారు. 'ఇక మనం ఏం చేయాలి?' అని ఆయన దిగులుగా కూర్చున్నారు.
కదిర్కు బాధ కలిగింది, కానీ అతను ఏడవలేదు లేదా భయపడలేదు. అతను తన తండ్రితో, 'నాన్నా, మనం ఇలా బాధపడుతూ కూర్చుంటే మొక్కలు ఇంకా త్వరగా ఎండిపోతాయి. మనం ఒక చిన్న గుంత తవ్వుదాం, తక్కువ వర్షం పడినా ఆ నీటిని అందులో దాచుకోవచ్చు. మనం ప్రయత్నించాలి' అని చెప్పాడు.
కదిర్ ధైర్యాన్ని చూసి తండ్రి కూడా పని మొదలుపెట్టారు. ఇద్దరూ కలిసి మట్టిని తవ్వి ఒక చిన్న నీటి నిల్వ గుంతను తయారు చేశారు. కదిర్ అలసిపోకుండా ప్రతిరోజూ దానిని శుభ్రం చేస్తూ ఉన్నాడు. కొన్ని వారాల తర్వాత చిన్నగా వర్షం పడింది. వారు తవ్విన గుంతలో ఆ నీరు నిలిచింది. ఆ నీటితో తోటలోని కొన్ని మొక్కలను కాపాడుకోగలిగారు.
కదిర్ ధైర్యంగా ఉన్నందున, కరువు వారిని ఓడించలేకపోయింది. కదిర్ భయపడకుండా ఉండటం వల్ల, ఆ కష్టాన్ని అతను ఎదురించి గెలిచాడు.
