ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಕದಿರ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತೋಟವಿತ್ತು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಮಳೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ತೋಟದ ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿಹೋದವು. ಕದಿರ್ನ ತಂದೆ ರವಿ ತುಂಬಾ ನಿರಾಶರಾದರು. 'ನಾವೀಗ ಏನು ಮಾಡುವುದು?' ಎಂದು ಅವರು ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.
ಕದಿರ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅವನು ಧೈರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಅಪ್ಪಾ, ನಾವು ಹೀಗೆ ಕುಳಿತು ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ತೋಡೋಣ, ಮಳೆಬूँದುಗಳು ಬಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಇದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ,' ಎಂದನು.
ಕದಿರ್ನ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ತಂದೆ ಎದ್ದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದರು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಅಗೆದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು. ಕದಿರ್ ಸೋಲದೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡನು. ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ ಸಣ್ಣ ಮಳೆ ಬಂದಿತು. ಅವರು ತೋಡಿದ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಸಂಗ್ರಹವಾಯಿತು. ಆ ನೀರಿನಿಂದ ತೋಟದ ಕೆಲವು ಗಿಡಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
ಕದಿರ್ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ, ಬರಗಾಲದ ಕಷ್ಟವು ಅವನನ್ನು ಸೋಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವನು ಆ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಗೆದ್ದನು.
