ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது குடும்பம் ஒரு சிறிய தோட்டம் வளர்த்து வந்தது. ஒருமுறை கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மழையே இல்லாததால் கதிரின் தோட்டத்தில் இருந்த பயிர்கள் அனைத்தும் காய்ந்து போயின. கதிரின் தந்தை மிகுந்த கவலையடைந்தார். 'இனி நாம் என்ன செய்வோம்?' என்று அவர் சோர்ந்து போனார்.
கதிர் தன் தந்தையைப் பார்த்தான். அவனது மனம் வருந்தியது, ஆனால் அவன் அழவில்லை அல்லது பயப்படவில்லை. அவன் தன் தந்தையிடம், 'அப்பா, கவலைப்படுவதால் பயிர்கள் வளராது. நாம் இப்போது இருக்கும் நிலத்தில் ஒரு சிறிய குளம் தோண்டி, மழை வரும் வரை அதில் இருக்கும் சொட்டுத் தண்ணீரைச் சேமிக்கலாம். நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டும்' என்று கூறினான்.
கதிரின் தைரியத்தைக் கண்ட தந்தை, மெல்ல எழுந்து கதிருடன் சேர்ந்து வேலை செய்யத் தொடங்கினார். இருவரும் சேர்ந்து மண்ணைத் தோண்டி, ஒரு சிறிய சேமிப்புத் தொட்டியை உருவாக்கினர். கதிர் சோர்ந்து போகாமல் தினமும் அந்தப் பகுதியைத் தூய்மை செய்தான். சில வாரங்கள் கழித்து, ஒரு சிறிய மழை பெய்தது. அவர்கள் தோண்டிய குளம் அந்தத் தண்ணீரைச் சேமித்தது. அந்தத் தண்ணீரை வைத்துத் தோட்டத்தில் இருந்த சில செடிகளைப் பாதுகாத்தனர்.
கதிர் சோர்ந்து போய் அமர்ந்திருந்தால், வறட்சி அவர்களை முழுமையாகத் தின்றுவிட்டிருக்கும். ஆனால் கதிர் துணிச்சலாக இருந்ததால், துன்பம் அவர்களைத் தொடவே இல்லை. கதிரின் மன உறுதி, துன்பத்திற்குத் துன்பம் தந்தது.
