ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ మరియు అర్జున్ అనే ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. వారు చూడటానికి ఒకేలా ఉండేవారు, ఒకే పాఠశాలలో చదువుకునేవారు మరియు ఒకే రకమైన బట్టలు ధరించేవారు. చూసేవారికి వారు కవలలలాగే కనిపించేవారు. ఒకసారి గ్రామంలో ఒక పెద్ద పండుగ జరగాల్సి ఉంది, ఆ పండుగ ఏర్పాట్లు చూసుకోవడానికి ఒక తెలివైన వ్యక్తి కావాలని గ్రామ పెద్ద ప్రకటించారు.
కవిన్ చాలా చురుకైనవాడు, కానీ ఎవరైనా చెప్పే వరకు అతనికి ఏం చేయాలో తెలియదు. ఎవరైనా దాహంతో ఉన్నా, వారు అడిగే వరకు కవిన్ గమనించలేడు. కానీ అర్జున్ చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంటూ, ఇతరుల ముఖ కవళికలను బట్టి వారి అవసరాలను చెప్పకుండానే అర్థం చేసుకోగలడు. పండుగ సమయంలో, వృద్ధులకు కూర్చోవడానికి చోటు లేదని, వారికి దాహం వేస్తోందని అర్జున్ గమనించాడు. ఎవరూ చెప్పకముందే అతను వారికి నీళ్లు, కూర్చునే ఏర్పాటు చేశాడు. గ్రామ పెద్ద ఇలా అన్నారు, 'కవిన్ మరియు అర్జున్ చూడటానికి ఒకేలా ఉన్నా, ఇతరుల మనసులోని మాటలను అర్థం చేసుకునే సామర్థ్యంలో వారు వేరువేరు.' కవిన్ తన తప్పు తెలుసుకుని, ఇతరుల భావాలను గమనించడం నేర్చుకున్నాడు.
