ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரன் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். இருவரும் ஒரே பள்ளியில் படித்தவர்கள், ஒரே மாதிரியான உடைகளை அணிவார்கள், ஒரே மாதிரியான விளையாட்டுகளை விளையாடுவார்கள். பார்ப்பதற்கு இருவரும் இரட்டையர்களைப் போலவே இருப்பார்கள். ஒருமுறை, அவர்களின் கிராமத்துத் தலைவர் ஒரு முக்கியமான வேலையைச் செய்ய ஒருவரைத் தேடினார். கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடக்கவிருந்தது, அதற்குத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் சரியாகத் திட்டமிட்டுச் செய்ய ஒரு புத்திசாலித் தலைவன் தேவைப்பட்டார்.
கதிரன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு மற்றவர்களின் தேவைகளைத் தானாகவே புரிந்து கொள்ளும் குணம் இல்லை. மாறன் அமைதியானவன், ஆனால் மற்றவர்கள் சொல்லாமலேயே அவர்களின் முகபாவனைகளையும், சூழலையும் வைத்து அவர்களின் தேவையைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்வான். திருவிழாத் திட்டத்திற்காகக் கதிரனிடம் சென்ற தலைவர், 'கதிரன், நீ நன்றாக வேலை செய்வாய், ஆனால் இந்தத் திருவிழாவில் மக்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்கள், அவர்களுக்கு என்ன குறை இருக்கிறது என்பதை நீ ஏன் உணரவில்லை?' என்று கேட்டார். கதிரன் குழப்பமடைந்தான்.
அதே சமயம், மாறன் அங்கு வந்தான். மக்கள் கூட்டமாகத் திரளும் போது, அவர்களுக்குத் தண்ணீர் தேவைப்படும் என்பதையும், முதியவர்களுக்கு அமர இடம் தேவை என்பதையும் மாறன் யாரிடமும் கேட்காமலேயே உணர்ந்து, அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தான். தலைவர் மாறனைப் பார்த்துச் சொன்னார், 'கதிரன் மற்றும் மாறன் இருவரும் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரி இருக்கலாம், ஆனால் ஒருவரின் எண்ணத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் திறன் அவர்களைப் பிரிக்கிறது.' கதிரன் தனது தவறை உணர்ந்து, மற்றவர்களின் உணர்வுகளைக் கவனிக்கப் பழகினான்.
