ఒక అందమైన గ్రామంలో రాము మరియు సోము అనే ఇద్దరు ప్రాణ స్నేహితులు ఉండేవారు. రాము ఒక పేద రైతు కొడుకు, సోము ఒక ధనవంతుడైన వ్యాపారి కొడుకు. ఒకసారి రాము తండ్రి తీవ్ర అనారోగ్యానికి గురయ్యారు. ఇంట్లో మందులు మరియు ఆహారం కొనుక్కోవడానికి డబ్బులు లేవు. రాము తన కష్టాన్ని సోముకు చెప్పకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు, ఎందుకంటే తన స్నేహితుడు తనను జాలిగా చూడకూడదని అతను అనుకున్నాడు.
మరుసటి రోజు సోము రాము ఇంటికి వచ్చాడు. రాము ముఖంలో ఉన్న దిగులును సోము గమనించాడు. సోము ఏమీ అడగలేదు, కానీ రాము మౌనంలో ఉన్న బాధను అర్థం చేసుకున్నాడు. ఆ సాయంత్రం సోము రాము ఇంటికి కొన్ని తాజా కూరగాయలు, పండ్లు మరియు కొన్ని ముఖ్యమైన మందులను తీసుకువచ్చాడు. 'మా అమ్మ ఈరోజు వంట చాలా ఎక్కువగా చేసింది, ఇది మీ ఇంట్లో వాళ్ళు వాడుకోండి' అని చాలా సహజంగా చెప్పాడు.
రాము ఆశ్చర్యపోయాడు. తాను ఏమీ అడగలేదు, కానీ సోము తన అవసరాన్ని గ్రహించి స్వయంగా సహాయం చేశాడు. ఆ చిన్న సహాయం రాము కుటుంబానికి ఎంతో ఊరటనిచ్చింది. నిజమైన స్నేహితుడు మనం అడిగే వరకు వేచి ఉండడు, మన మౌనాన్ని అర్థం చేసుకుని సహాయం చేస్తాడని రాము తెలుసుకున్నాడు.
