ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் ஒரு சிறிய விவசாயியின் மகன், மாறன் ஒரு வணிகரின் மகன். இருவரும் எப்போதும் இணைந்தே இருப்பார்கள். ஒருமுறை கதிரின் தந்தை உடல்நலக்குறைவால் மிகவும் சோர்ந்து போய் இருந்தார். கதிரின் வீட்டில் உணவு மற்றும் மருந்துப் பொருட்களை வாங்குவதற்குப் பணமில்லாத சூழல் ஏற்பட்டது. கதிர் இதைப் பற்றி யாரிடமும் சொல்லவில்லை, தன் நண்பன் மாறன் தன் குடும்பத்தின் கஷ்டத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டால் அவன் வருத்தப்படுவான் என்று நினைத்தான்.
மறுநாள் காலை, மாறன் கதிரின் வீட்டிற்கு வந்தான். கதிர் மிகவும் சோகமாக இருப்பதை கவனித்த மாறன், அவனிடம் என்னவென்று கேட்டான். கதிர் எதையும் சொல்லாமல் சிரித்துக் கொண்டே மறுத்துவிட்டான். ஆனால், மாறன் கதிரின் கண்களைப் பார்த்தான்; அதில் ஒரு கவலை தெரிந்தது. மாறன் அன்று மாலை கதிரின் வீட்டிற்குத் தேவையான காய்கறிகள், பழங்கள் மற்றும் சில மருந்துப் பொருட்களைக் கொண்டு வந்தான். 'இதை என் அம்மா இன்று அதிகமாய் சமைத்துவிட்டார்கள், நீயும் உன் அப்பாவும் சாப்பிடுங்கள்' என்று இயல்பாகச் சொன்னான்.
கதிர் ஆச்சரியப்பட்டான். மாறன் தன் கஷ்டத்தைக் கேட்கவில்லை, ஆனால் தன் தேவை என்னவென்று புரிந்து கொண்டு தானாகவே செய்திருந்தான். அந்தச் சிறிய உதவி கதிரின் குடும்பத்திற்குப் பெரிய ஆறுதலைத் தந்தது. கதிர் மாறனைப் பார்த்து நெகிழ்ந்து போனான். ஒரு உண்மையான நண்பன் நாம் கேட்கும் வரை காத்திருக்க மாட்டான், நம் மௌனத்தைப் புரிந்து கொள்வான்.
