ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ರವಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯರಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ ಒಬ್ಬ ಬಡ ರೈತನ ಮಗ, ರವಿ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಮಗ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ತಂದೆ ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಔಷಧಿ ಮತ್ತು ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹಣದ ಕೊರತೆಯಾಯಿತು. ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಕಷ್ಟವನ್ನು ರವಿಗೆ ಹೇಳಲು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ರವಿ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅನುಕಂಪ ತೋರಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯ ಅವನಿಗೆ ಇತ್ತು.
ಮರುದಿನ ರವಿ ಅಜಯ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಆತಂಕವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ರವಿ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನು ಅಜಯ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅಂದು ಸಂಜೆ ರವಿ ಅಜಯ್ ಮನೆಗೆ ಕೆಲವು ಹಣ್ಣುಗಳು, ತರಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯವಾದ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ತಂದನು. 'ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದು ಅಡುಗೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಬಳಸಿ' ಎಂದು ನಗುಮುಖದಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಅಚ್ಚರಿಪಟ್ಟನು. ತಾನು ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದಿದ್ದರೂ ರವಿ ತನ್ನ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಈ ಸಹಾಯ ಅಜಯ್ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ನೀಡಿತು. ನಿಜವಾದ ಗೆಳೆಯ ಎಂದರೆ ನಾವು ಕೇಳುವವರೆಗೆ ಕಾಯುವವನಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಮೌನದಲ್ಲೇ ಗುರುತಿಸುವವನು ಎಂದು ಅಜಯ್ ಅರಿತನು.
