ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുനും രാഹുലും എന്ന രണ്ട് ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ ഒരു പാവപ്പെട്ട കർഷകന്റെ മകനും രാഹുൽ ഒരു വലിയ വ്യാപാരിയുടെ മകനുമായിരുന്നു. ഒരു വേനൽക്കാലത്ത് അർജുന്റെ അച്ഛൻ കഠിനമായ രോഗബാധിതനായി. മരുന്നും ഭക്ഷണവും വാങ്ങാൻ അർജുന്റെ കുടുംബത്തിന് പണമില്ലാതായി. തന്റെ വിഷമം കൂട്ടുകാരൻ രാഹുൽ അറിയട്ടെ എന്ന് അർജുൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. സഹതാപത്തോടെ നോക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഒന്നും പറയാതിരിക്കുന്നതാണെന്ന് അവൻ കരുതി.
അടുത്ത ദിവസം രാഹുൽ അർജുന്റെ വീട്ടിലെത്തി. അർജുന്റെ മുഖത്തെ സങ്കടവും വീട്ടിലെ അവസ്ഥയും രാഹുൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല, പകരം അവൻ പ്രവർത്തിച്ചു. വൈകുന്നേരം രാഹുൽ കുറച്ച് പഴങ്ങളും പച്ചക്കറികളും മരുന്നുകളും സഞ്ചിയിൽ നിറച്ച് അർജുന്റെ വീട്ടിലെത്തി. 'അമ്മ ഇന്ന് ഒരുപാട് ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി, ഇത് നിനക്കും അച്ഛനും കൊണ്ടുപോയി ഉപയോഗിക്കൂ' എന്ന് രാഹുൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അർജുൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. താൻ ഒന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല, എങ്കിലും രാഹുൽ തന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി സഹായിച്ചു. ആ ചെറിയ സഹായം അർജുന്റെ കുടുംബത്തിന് വലിയ ആശ്വാസമായി. ഒരു യഥാർത്ഥ സുഹൃത്ത് നാം ചോദിക്കുന്നതിനായി കാത്തുനിൽക്കില്ല, നമ്മുടെ മൗനത്തിലൂടെ തന്നെ നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുമെന്ന് അർജുൻ മനസ്സിലാക്കി.
