ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి తీపి పదార్థాలంటే చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు అతని తల్లి, "కవిన్, అతిథుల కోసం వంటగదిలో ఉన్న ఎత్తైన జార్లో తేనె మిఠాయిలు పెట్టాను. వాటిని ఇప్పుడు ముట్టుకోవద్దు," అని చెప్పింది. కవిన్ సరే అన్నాడు.
కానీ ఆ సాయంత్రం అతని స్నేహితుడు రవి వచ్చినప్పుడు, కవిన్ మనసులో ఒక ఆలోచన వచ్చింది. 'అమ్మకు తెలియకుండా ఒక్క మిఠాయి తింటే ఏమవుతుంది?' అని అనుకున్నాడు. ఆ నిషేధించబడిన మిఠాయిని తినడం అతనికి ఒక వింతైన ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. ఆ నియమాన్ని అతిక్రమించడమే అతనికి ఇష్టమైన పనిగా మారింది. రహస్యంగా మిఠాయిలు తినడంలో అతనికి ఒక రకమైన ఉత్సాహం కలిగింది.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, కవిన్ ఆ మిఠాయిలను దొంగతనంగా తినడమే ఒక ఆటలా మార్చుకున్నాడు. ఒకరోజు రహస్యంగా మిఠాయి తీయబోయి, ఆ జార్ కింద పడి పగిలిపోయింది. మిఠాయిలన్నీ వృధా అయ్యాయి.
అమ్మ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. కవిన్ ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. తను చేసిన తప్పు కోసం కాదు, తను ఆ 'తప్పు చేసే మజా' కోల్పోయినందుకు అతను ఏడుస్తున్నాడు. అప్పుడు అతని తండ్రి ఇలా అన్నాడు, "కవిన్, తప్పు చేయడం సహజం, కానీ తప్పు చేయడంలోనే ఆనందం వెతకడం అనేది అన్నిటికంటే పెద్ద మూర్ఖత."
