ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് മധുരം എന്നാൽ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു, "കവിൻ, അതിഥികൾക്കായി ഞാൻ അടുക്കളയിലെ ഉയർന്ന ഭരണികളിൽ തേൻ മിഠായികൾ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവ ഇപ്പോൾ തൊടാൻ പാടില്ല കേട്ടോ." കവിൻ അത് സമ്മതിച്ചു.
എന്നാൽ അന്ന് വൈകുന്നേരം കൂട്ടുകാരൻ രവി വന്നപ്പോൾ കവിൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കുസൃതി തോന്നി. 'അമ്മ അറിയാതെ ഒരു മിഠായി കഴിച്ചാൽ എന്ത് സംഭവിക്കാനാണ്?' അവൻ ചിന്തിച്ചു. ആ വിലക്കപ്പെട്ട മിഠായി കഴിച്ചപ്പോൾ അവന് ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷം തോന്നി. ആ നിയമം ലംഘിക്കുന്നതിലായിരുന്നു അവന്റെ യഥാർത്ഥ താൽപ്പര്യം എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. രവിയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് രഹസ്യമായി മിഠായി കഴിക്കുന്നത് അവന് വലിയൊരു രസമായി മാറി.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ, കവിൻ ആ മിഠായികൾ മോഷ്ടിച്ചു കഴിക്കുന്നതിലാണ് സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയത്. ആ തടവിനെ മറികടക്കുന്നതിലായിരുന്നു അവന്റെ ആവേശം. ഒരു ദിവസം രഹസ്യമായി മിഠായി എടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ അവൻ ഭരണിയോടിച്ചു, അത് നിലത്തു വീണ് തകർന്നുപോയി. മധുരപലഹാരങ്ങളെല്ലാം പാഴായിപ്പോയി.
അമ്മ ഓടിവന്നപ്പോൾ കവിൻ കരയാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, താൻ ചെയ്ത തെറ്റായതിനല്ല അവൻ കരഞ്ഞത്, മറിച്ച് ആ രഹസ്യമായ സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെട്ടതിനാലാണ്. അപ്പോൾ അവന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു, "കവിൻ, തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കാം, പക്ഷേ തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് ആസ്വദിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിഡ്ഢിത്തം."
