ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு இனிப்பு என்றால் உயிர். அவனது அம்மா ஒருமுறை அவனிடம், "கவின், இந்தத் தேன் மிட்டாய்களைச் சமையலறையில் உள்ள உயரமான ஜாடியில் வைத்துள்ளேன். அவை விருந்தினர்களுக்காகச் சேமித்து வைக்கப்பட்டுள்ளன. நீ இப்போது அவற்றைச் சாப்பிடக்கூடாது," என்று அன்பாகச் சொன்னார். கவின் அதை ஏற்றுக்கொண்டான்.
ஆனால், அன்று மாலை அவனது நண்பன் ரவி வந்தபோது, அவனுக்குள் ஒரு ஆசை பிறந்தது. 'அம்மா பார்த்தால் மாட்டார்கள், ஒரு மிட்டாய் மட்டும் சாப்பிட்டால் என்ன?' என்று நினைத்தான். அந்தத் தடைசெய்யப்பட்ட மிட்டாயைச் சாப்பிடுவது அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அந்தத் தடையை மீறுவதிலேயே அவன் அதிக ஆர்வம் காட்டினான். ரவிக்குத் தெரியாமல் ரகசியமாகச் சாப்பிடும்போது அவனுக்குத் தப்பியோடிய உணர்வு கிடைத்தது.
அடுத்த நாள், கவின் அந்த ஜாடியை மீண்டும் திறக்கத் துடித்தான். அந்தத் தடையை மீறுவதே அவனுக்குப் பிடித்தமான வேலையாகிப் போனது. இறுதியில், அவனது ஆர்வம் அவனைத் தடுத்தான். ஜாடியை எடுக்கும்போது அது கீழே விழுந்து உடைந்துவிட்டது. தேன் மிட்டாய்கள் அனைத்தும் தரையில் சிதறிவிட்டன. கவினின் அம்மா ஓடி வந்து பார்த்தபோது, கவின் அழத் தொடங்கினான். அவன் செய்த தவறுக்காக வருந்தவில்லை, மாறாகத் தான் விரும்பிய அந்தத் தடையை மீறும் மகிழ்ச்சியை இழந்ததற்காக வருந்தினான். அப்போது அவனது தந்தை அவனிடம் சொன்னார், "கவின், ஒரு தவறைச் செய்வது தவறுதான், ஆனால் அந்தத் தவறைச் செய்வதிலேயே மகிழ்ச்சி காண்பதுதான் மிகப்பெரிய முட்டாள்தனம்."
