ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతని దగ్గర చాలా బొమ్మలు, మిఠాయిలు ఉండేవి. కానీ అతనికి ఎప్పుడూ తృప్తి ఉండేది కాదు. ఏదైనా కొత్త వస్తువు దొరికినప్పుడు కాసేపు సంతోషించేవాడు, కానీ ఆ సంతోషం వెంటనే మాయమైపోయేది.
అదే గ్రామానికి లియో అనే కొత్త బాలుడు వచ్చాడు. లియో దగ్గర ఖరీదైన బొమ్మలు లేవు, కానీ అతని ముఖంలో ఎప్పుడూ ఒక తెలియని ప్రశాంతత, సంతోషం ఉండేవి. ఒకరోజు మధ్యాహ్నం, అర్జున్ తన కొత్త బొమ్మతో ఆడుకుంటుండగా, పక్కనే ఉన్న ఒక చిన్న బాలుడు కిందపడి ఏడవడం చూశాడు. అర్జున్ పట్టించుకోకుండా ఆడుకుంటూనే ఉన్నాడు. కానీ లియో వెంటనే పరిగెత్తుకెళ్లి, ఆ బాలుడిని ఓదార్చి, అతనికి సహాయం చేశాడు. ఆ చిన్నారి నవ్వినప్పుడు లియో ముఖంలో కనిపించిన ఆనందం చూసి అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
అర్జున్ ఆలోచించాడు, 'నా దగ్గర ఇన్ని వస్తువులు ఉన్నా నేను ఎందుకు సంతోషంగా లేను? కానీ లియో ఏమీ ఆశించకుండా సహాయం చేసినప్పుడు అతను ఎంత సంతోషంగా ఉన్నాడు!' ఆ రోజు నుండి అర్జున్ వస్తువులలో సంతోషాన్ని వెతకడం మానేసి, మంచి పనులు చేయడం మరియు మంచి గుణాలను అలవరచుకోవడంలోనే నిజమైన ఆనందం ఉందని తెలుసుకున్నాడు.
