ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಆಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ವಸ್ತು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದು ಬೇಗನೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹೊಸ ಹುಡುಗ ಬಂದನು. ಲಿಯೋ ಬಳಿ ದುಬಾರಿ ಆಟಿಕೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಹೊಸ ಕಾರಿನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮಗು ಬಿದ್ದು ಅಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅರ್ಜುನ್ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಆಟದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದನು. ಆದರೆ ಲಿಯೋ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿಹೋಗಿ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ ಮನೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದನು. ಆ ಮಗು ನಕ್ಕಾಗ ಲಿಯೋನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಆ ನಗು ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತುಂಬಾ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಂಡಿತು.
ಅರ್ಜುನ್ ಯೋಚಿಸಿದನು, 'ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವಸ್ತುಗಳಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಯಾಕೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲ? ಆದರೆ ಲಿಯೋ ಏನನ್ನೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವನು ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದಾನೆ!' ಅಂದಿನಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಹುಡುಕುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡನು.
