ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் நிறைய பொம்மைகளும், இனிப்புகளும் இருந்தன. ஆனால், கதிர் எப்போதும் எதையாவது தேடிக்கொண்டே இருப்பான்; ஒரு விளையாட்டு போதும் என்று அவன் மனம் திருப்தியடையாது. ஒரு நாள், அந்த கிராமத்திற்குப் புதியதாக மாறன் என்ற சிறுவன் வந்தான். அவனிடம் பெரிய பொம்மைகள் எதுவும் இல்லை, ஆனால் அவன் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்வதிலேயே மகிழ்ச்சி கண்டான்.
ஒரு நாள் மதியம், கதிர் தனது புதிய விளையாட்டுப் பொம்மையுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, பக்கத்து வீட்டு சிறுவன் ஒருவன் கீழே விழுந்து அழுவதைக் கண்டான். கதிர் அவனைக் கவனிக்காமல் விளையாட்டைத் தொடர்ந்தான். ஆனால், மாறன் ஓடிச் சென்று அந்தச் சிறுவனைத் தூக்கி, அவனது காயத்திற்கு மருந்து போட்டான். அந்தச் சிறுவன் சிரித்தபோது மாறனின் முகத்தில் தெரிந்த அந்தப் புன்னகை, கதிர் இதுவரை பார்த்திராத ஒருவிதமான அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் கொண்டிருந்தது.
கதிர் யோசித்தான், 'என்னிடம் இவ்வளவு பொருட்கள் இருந்தும் நான் ஏன் முழுமையாக மகிழ்ச்சியாக இல்லை? ஆனால், மாறன் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் உதவி செய்தபோது அவன் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான்!' என்று உணர்ந்தான். அன்று முதல், கதிர் வெறும் பொருட்களைச் சேர்ப்பதை விட்டுவிட்டு, மற்றவர்களுக்குத் தேவையான உதவியைச் செய்வதிலும், நல்ல குணங்களைக் கற்றுக்கொள்வதிலும் தன் மகிழ்ச்சியைக் கண்டான். பொருட்கள் தரும் மகிழ்ச்சி தற்காலிகமானது, ஆனால் நல்ல குணங்களால் வரும் மகிழ்ச்சி என்றும் நிலைத்திருக்கும் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
