ఒక అందమైన గ్రామంలో మారన్ అనే యువకుడు తన తల్లిదండ్రులతో కలిసి నివసించేవాడు. మారన్ తండ్రి ఒక రైతు. ఆయన ప్రతిరోజూ సూర్యోదయానికి ముందే పొలానికి వెళ్లి ఎంతో కష్టపడి పనిచేసేవారు. మారన్ మాత్రం, 'నాన్నగారు, ఎందుకు ఎప్పుడూ మట్టిలో మునిగి పని చేస్తారు? మనం నగరానికి వెళ్లి పెద్ద ఉద్యోగాలు చేద్దాం!' అని అంటుండేవాడు.
ఒకసారి ఆ ప్రాంతంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. నదులు ఎండిపోయాయి, పంటలు దెబ్బతిన్నాయి. మారన్ స్నేహితుడు కార్తీక్ నగరంలో ఒక పెద్ద ఆఫీసులో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. అతను గ్రామానికి వచ్చినప్పుడు చాలా దిగులుగా ఉన్నాడు. 'మారన్, నగరంలో ఉద్యోగం చేయడం గొప్పగా అనిపించవచ్చు, కానీ నిజానికి మనం ప్రతి చిన్న విషయానికి ఇతరులపై ఆధారపడతాము. ఆహారం కోసం కూడా వేరొకరిపైనే ఆధారపడాలి. ఏదైనా సమస్య వస్తే మనం ఏమీ చేయలేము' అని బాధపడ్డాడు.
కానీ మారన్ కుటుంబం మాత్రం ఇబ్బంది పడలేదు. వారు పండించుకున్న ధాన్యం వారికి ఆ కష్టకాలంలో అండగా నిలిచింది. మారన్ తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. భూమిని నమ్ముకుని బతికేవాడు ఎవరికీ తలవంచాల్సిన అవసరం లేదని గ్రహించాడు. అప్పటి నుండి మారన్ కూడా తన తండ్రితో కలిసి పొలంలో పని చేయడం ప్రారంభించాడు.
