ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற இளைஞன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். மாறனின் தந்தை ஒரு விவசாயி. தினமும் அதிகாலையிலேயே எழுந்து நிலத்திற்குச் சென்று, வியர்வை சிந்தி உழைப்பார். மாறன் மட்டும், 'ஏன் எப்போதும் மண்ணில் கறை படிந்து வேலை செய்கிறீர்கள்? நகரத்திற்குச் சென்று பெரிய வேலையில் சேர்ந்துவிடலாம்!' என்று அடிக்கடி வருத்தப்படுவான்.
ஒருமுறை அந்த ஊரில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. ஆறுகள் வறண்டன, நிலங்கள் வெடித்தன. மாறனின் நண்பன் கதிர், நகரத்தில் ஒரு பெரிய அலுவலகத்தில் வேலை பார்த்து வந்தான். கதிர் ஊருக்கு வந்தபோது, அவன் முகம் வாடிப் போயிருந்தது. 'மாறன், நகரத்தில் வேலை பார்ப்பது எளிதாகத் தெரிந்தது, ஆனால் அங்குள்ளவர்கள் உணவுக்காக மற்றவர்களைச் சார்ந்து இருக்கிறார்கள். ஒரு சிறிய பொருளாதார மாற்றம் ஏற்பட்டால் கூட, எங்களால் எதையும் செய்ய முடியாது. எங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் எதைக் கொடுத்தாலும் அதை வாங்கி உண்ணும் நிலையில் இருக்கிறோம்' என்று வருத்தத்துடன் கூறினான்.
அதே சமயம், மாறனின் தந்தை சேமித்து வைத்திருந்த தானியங்களும், அவர்கள் முறையாகப் பயிரிட்ட நிலமும் அவர்களுக்குப் பசியைக் காத்தது. மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். நிலத்தை நம்பியிருப்பவன் எதற்கும் அஞ்சமாட்டான்; அவன் மற்றவர்களிடம் கையேந்தத் தேவையில்லை. அன்று முதல் மாறனும் தன் தந்தையுடன் சேர்ந்து மண்ணைத் தொட்டு உழைக்கத் தொடங்கினான். இப்போது அவனது முகத்தில் ஒரு தனித் தன்னம்பிக்கை இருந்தது.
