ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರನ್ ಎಂಬ ಯುವಕ ತನ್ನ ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಾರನ್ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ರೈತ. ಪ್ರತಿದಿನ ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ಮುನ್ನವೇ ಅವರು ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಾರನ್ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು, 'ತಂದೆಯೇ, ಯಾಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ನಾವೆಲ್ಲಾ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಣ!' ಎಂದು.
ಒಮ್ಮೆ ಆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ನದಿಗಳು ಬತ್ತಿ ಹೋದವು. ಮಾರನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಕಾರ್ತಿಕ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ ತುಂಬಾ ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದನು. 'ಮಾರನ್, ನಗರದಲ್ಲಿ ನಾವು ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ನಾವು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಇತರರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಬೇರೆಯವರ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲೇಬೇಕು. ಸಣ್ಣ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದರೂ ನಾವು ಅಸಹಾಯಕರಾಗುತ್ತೇವೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಆದರೆ ಮಾರನ್ ತಂದೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬೆಳೆಸಿದ್ದ ಧಾನ್ಯಗಳು ಅವರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ನೀಡಿದವು. ಮಾರನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಂಬಿ ಬದುಕುವವನು ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ಕೈ ಚಾಚುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಮಾರನ್ ಕೂಡ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
