ఒక అందమైన గ్రామంలో మాయ అనే అమ్మాయి ఉండేది. ఆమె చాలా మృదు స్వభావం కలది. ఒకరోజు ఆ గ్రామంలో పెద్ద పండుగ జరుగుతోంది. ఆ పండుగకు మాయ చాలా అందంగా తయారవ్వాలని అనుకుంది. \న ఆమె అడవికి వెళ్లి సుగంధభరితమైన అనిచ పూలను సేకరించడానికి వెళ్ళింది. ఆ పూలను చూస్తున్నప్పుడు, వాటి కాండాలు కొంచెం పదునుగా ఉన్నాయని ఆమె గమనించింది. ఆ కాండాలను తీసేస్తే పూలు మరింత అందంగా, మెత్తగా ఉంటాయని ఆమెకు తెలుసు. కానీ పండుగ డప్పుల శబ్దం వినగానే ఆమెకు తొందరగా అనిపించింది.
'ఈ కాండాలన్నీ తీయడానికి సమయం లేదు, ఇలాగే పెట్టుకుంటే కూడా బాగుంటాయి కదా!' అని అనుకుని, ఆమె ఆ కాండాలను తీయకుండానే పూలను తన జుట్టులో పెట్టుకుంది.
పండుగలో మాయ నృత్యం చేస్తున్నప్పుడు, ఆ పదునైన కాండాలు ఆమె మెత్తని చర్మానికి గుచ్చుకోవడం మొదలుపెట్టాయి. ఆమె అందంగా కనిపించాల్సింది పోయి, నొప్పి వల్ల ఇబ్బంది పడుతున్నట్లు కనిపించింది. ప్రజలు ఆమె అందాన్ని చూసి మెచ్చుకోవాల్సింది పోయి, ఆమె పడుతున్న ఇబ్బందిని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. చిన్న విషయాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయడం వల్ల ఆమె అందం దెబ్బతిన్నదని మాయ గ్రహించింది. నిజమైన అందం అంటే కేవలం పైపైన కనిపించడం కాదు, ప్రతి చిన్న విషయంలోనూ పరిపూర్ణత ఉండాలని ఆమె తెలుసుకుంది.
