ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳು ತುಂಬಾ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದವಳು. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಮಾಯಾ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು.
ಅವಳು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸುಗಂಧಭರಿತ ಅನಿಚಾ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತರಲು ಹೋದಳು. ಆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವುಗಳ ಕಾಂಡಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದವು ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಆ ಕಾಂಡಗಳನ್ನು ತೆಗೆದರೆ ಮಾತ್ರ ಹೂವುಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಬ್ಬದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಅವಳಿಗೆ ಅವಸರವಾಯಿತು. 'ಈ ಕಾಂಡಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲ, ಹೀಗೆಯೇ ಇರಲಿ' ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡು ಅವಳು ಹೂವುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕೂದಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದಳು.
ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಮಾಯಾ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಆ ಹೂವಿನ ಕಾಂಡಗಳು ಅವಳ ಮೃದುವಾದ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಚುಚ್ಚತೊಡಗಿದವು. ಅವಳು ನೋವಿನಿಂದ ಮುಖ ಸೊಟ್ಟಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಜನರು ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚುವ ಬದಲು, ಅವಳು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಸಹಜತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಸಣ್ಣ ವಿಷಯವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ ಕಾರಣ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವು ಕೆಡಿತು. ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯವು ಸಣ್ಣ ವಿವರಗಳಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪಾಠ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
