ஒரு அழகான கிராமத்தில் மலர் என்ற ஒரு பெண் இருந்தாள். அவள் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாகவும், பண்பாகவும் இருப்பாள். ஒரு நாள், அந்த ஊரில் ஒரு பெரிய விழா நடந்தது. மலர் அந்த விழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு அனிச்சப்பூ என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். அவள் தன் கூந்தலில் அனிச்சப்பூக்களைச் சூடிக்கொள்ள முடிவு செய்தாள்.
அவள் பூக்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு வந்தபோது, அவளுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது. 'இந்தத் தண்டுப் பகுதியை நீக்கினால் பூ இன்னும் அழகாகத் தெரியும், ஆனால் அது கொஞ்சம் கடினமாக இருக்கிறது' என்று நினைத்தாள். அவளுக்குத் தூரத்திலிருந்து வரும் இசை கேட்டது. அவளுக்கு அவசரம் ஏற்பட்டதால், அந்தத் தண்டுகளை நீக்காமல் அப்படியே பூக்களைத் தன் கூந்தலில் சொருகிக்கொண்டாள்.
விழா தொடங்கியது. ஊர் மக்கள் அனைவரும் வந்திருந்தார்கள். மலர் மெல்ல நடந்து வந்தபோது, அவளது கூந்தலில் இருந்த பூக்களின் தண்டுப் பகுதிகள் அவளது மென்மையான கழுத்திலும் தோலிலும் குத்தித் தழும்புகளை ஏற்படுத்தின. அவள் அழகாகத் தெரிந்தாலும், அந்தத் தண்டுப் பகுதிகள் அவளது அழகைக் குலைத்தன. மக்கள் அவளது அழகைப் பார்த்துப் பாராட்டுவதற்குப் பதிலாக, அந்தத் தண்டுப் பகுதிகளைக் கண்டு வியப்பிலும் சங்கடத்திலும் ஆழ்ந்தனர். அவளது மென்மையான அழகை ரசிக்க வேண்டிய தருணத்தில், அந்தத் தண்டுப் பகுதிகள் அவளது அழகின் நேர்த்தியைக் கெடுத்துவிட்டன.
அப்போதுதான் மலர் உணர்ந்தாள், ஒரு விஷயத்தை அழகாகச் செய்ய வேண்டுமென்றால், அதன் சிறு சிறு குறைகளையும் நீக்கி முழுமையாக்க வேண்டும் என்று. வெறும் வெளித்தோற்றத்திற்காக அவசரப்பட்டுச் செய்த வேலை, அவளது அழகையே குறைத்துவிட்டது.
