ఒక అందమైన గ్రామంలో ఇలన్ మరియు మాయ నివసించేవారు. వారు ఒకరినొకరు ప్రాణంగా ప్రేమించుకునేవారు. ఒకరోజు, ఇలన్ తన కుటుంబ అవసరాల కోసం దూరంగా ఉన్న నగరానికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. వెళ్లేటప్పుడు ఇలన్ మాయ చేతిని పట్టుకుని, 'మాయా, నేను త్వరలోనే తిరిగి వస్తాను. నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు,' అని చెప్పాడు.
రోజులు వారాలుగా, వారాలు నెలలుగా మారాయి. మాయ ప్రతిరోజూ ఇలన్ వచ్చే దారి వైపు చూస్తూ ఎదురుచూసేది. ఒంటరితనం ఆమెను వేధించింది, కన్నీళ్లు ఆగలేదు. ఊరి వారు ఆమెతో, 'ఎందుకు ఇంత బాధపడుతున్నావు? అతను తిరిగి రాడు అని అనుకుని నీ జీవితాన్ని సాగిపో,' అని చెప్పారు. కానీ మాయ కుంగిపోలేదు. ఆ విరహ వేదనను గుండెల్లో మోస్తూ, అతని జ్ఞాపకాలతో బ్రతికింది.
చాలా నెలల తర్వాత, ఒక సాయంత్రం ఇలన్ ఇంటి ముంగిట కనిపించాడు. మాయ కళ్లు ఆనందంతో నిండిపోయాయి. వారు మళ్ళీ కలిశారు. విడిపోవడం ఎంత బాధాకరమైనదైనా, నిజమైన ప్రేమ ఆ బాధను తట్టుకుని మళ్ళీ జీవించగలదని మాయ నిరూపించింది.
