ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲಾನ್ ಮತ್ತು ಮಾಯಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಇಲಾನ್ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ದೂರದ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಹೋಗುವಾಗ ಇಲಾನ್ ಮಾಯಾಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು, 'ಮಾಯಾ, ನಾನು ಬೇಗ ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು,' ಎಂದನು.
ದಿನಗಳು ವಾರಗಳಾದವು, ವಾರಗಳು ತಿಂಗಳುಗಳಾದವು. ಮಾಯಾ ಪ್ರತಿದಿನ ಇಲಾನ್ ಬರುವ ದಾರಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಕಣ್ಣೀರು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 'ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತೀಯಾ? ಅವನು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು ನಿನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸು,' ಎಂದು ಜನರು ಅವಳಿಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. ಆದರೆ ಮಾಯಾ ಎದೆಗುಂದಲಿಲ್ಲ. ಆ ವಿರಹದ ನೋವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅವನ ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಇಲಾನ್ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಮಾಯಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ಅವರು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾದರು. ವಿರಹದ ನೋವು ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡದಿದ್ದರೂ, ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಬಹುದು ಎಂದು ಮಾಯಾ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಳು.
