ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறனும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் உயிராக நேசித்தார்கள். ஒருமுறை, இளமாறனின் தந்தை ஒரு முக்கியமான வேலைக்காக அவரை வெகுதூரத்தில் உள்ள ஒரு நகரத்திற்கு அனுப்ப வேண்டியிருந்தது. நிலாவிடம் விடைபெற்றுச் செல்லும் போது, இளமாறன் சொன்னான், 'நிலா, நான் விரைவில் திரும்பி வருவேன். நீ தைரியமாக இரு.'
நாட்கள் வாரங்களாயின, வாரங்கள் மாதங்களாயின. நிலா ஒவ்வொரு நாளும் இளமாறன் வரும் பாதையை பார்த்தபடி காத்திருந்தாள். அவளுக்குத் தனிமை வாட்டியது, கண்ணீர் வராமல் இருக்கவில்லை. ஊர் மக்கள் அவளிடம், 'ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாய்? அவன் வரமாட்டான் என்று நினைத்து உன் வாழ்க்கையைத் தொடர்,' என்று கூறினர். ஆனால் நிலா மனம் தளரவில்லை. அந்தப் பிரிவின் வலியைத் தன் இதயத்தில் சுமந்தபடி, அவனது நினைவுகளோடு வாழ்ந்து வந்தாள்.
பல மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு மாலை நேரத்தில் இளமாறன் வீட்டு வாசலில் தோன்றினான். நிலாவின் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் நனைந்தன. அவர்கள் மீண்டும் இணைந்தனர். பிரிவின் துயரத்தை தாங்கி, மீண்டும் ஒரு புதிய தொடக்கத்தை நோக்கி அவர்கள் பயணித்தனர். பிரிவின் வலி எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், உண்மையான அன்பால் அதைத் தாண்டி வாழ முடியும் என்பதை நிலா நிரூபித்தாள்.
