ఒక అందమైన గ్రామంలో ఇలంగో అనే చిత్రకారుడు, నీలా అనే యువతి ఉండేవారు. నీలా చూడటానికి చాలా అందంగా ఉండేది; ఆమె నడక, రూపం వెదురు మొక్కలా ఎంతో సుకుమారంగా ఉండేవి. కానీ ఇలంగో మనసులో ఒక సందేహం ఉండేది, 'కేవలం అందం మాత్రమే సరిపోతుందా?' అని.
ఒకరోజు గ్రామంలో పెద్ద పండుగ జరుగుతోంది. ఆ సందడిలో ఒక వృద్ధురాలు బరువైన కుండను మోయలేక తడబడుతుండటం నీలా చూసింది. వెంటనే ఆమె పరుగెత్తుకెళ్లి ఆ వృద్ధురాలికి సహాయం చేసింది. నీలా ఆ వృద్ధురాలిని ఎంతో ప్రేమగా, మృదువుగా పట్టుకుని ఆమెను ఇంటికి చేర్చింది. నీలా చూపిన ఆ ఆప్యాయత ఇలంగోను ఆశ్చర్యపరిచింది.
అప్పుడు ఇలంగోకు ఒక విషయం అర్థమైంది: నీలా రూపం కళ్ళకు విందునిస్తే, ఆమె మనసులోని మృదుత్వం మరియు ఇతరుల పట్ల ఆమె చూపే ప్రేమ ఆమెను నిజమైన అందగత్తెగా మార్చాయి. బాహ్య సౌందర్యం కంటే మనిషి యొక్క గుణం గొప్పదని అతను గ్రహించాడు.
