ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் வசித்து வந்தனர். இளங்கோ ஒரு ஓவியன், நிலா ஒரு மென்மையான குணம் கொண்ட பெண். நிலாவின் தோற்றம் மிகவும் அழகானது; அவளது கைகளும் தோள்களும் ஒரு இளம்பாம்பைப் போல நேராகவும் மென்மையாகவும் இருக்கும். ஆனால், இளங்கோவுக்கு ஒரு சிறிய சந்தேகம் இருந்தது. 'அழகு மட்டும் இருந்தால் போதுமா?' என்று அவர் அடிக்கடி நினைப்பார்.
ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. அப்போது ஒரு வயதான பாட்டி, தள்ளாடியபடி ஒரு பெரிய பானையைத் தூக்கிக்கொண்டு வர முயன்றார். இதைப் பார்த்த நிலா, ஓடிச் சென்று அந்தப் பானையைத் தாங்கிப் பிடித்தாள். நிலாவின் முகம் வியப்பால் மின்னியது, ஆனால் அவளது செயலில் இருந்த அக்கறை இளங்கோவை வியக்க வைத்தது. நிலா அந்தப் பாட்டியின் கைகளைப் பிடித்து, அவரை மெதுவாக வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.
அப்போதுதான் இளங்கோ உணர்ந்தார்: நிலாவின் உடல் அழகு கண்களைக் கவரும் என்றால், அவளது உள்ளத்தின் மென்மையும், பிறர் மீது காட்டும் அன்பும் அந்த அழகை விடப் பல மடங்கு பெரியது என்று. வெறும் வெளித்தோற்றத்தை விட, ஒருவருடைய குணமே அவர்களை முழுமையாக்குகிறது.
