విజయనగర సామ్రాజ్యంలో ఒకరోజు రాజు కృష్ణదేవరాయలు చాలా అసహనంగా ఉన్నారు. ఉదయం నిద్రలేచినప్పుడు ఒక సేవకుడు ఆయన ముందు ఉండటం చూసి, అది ఒక అశుభ సూచకమని రాజు భావించారు. ఆయన ఏమీ అనలేదు కానీ మనసులో ఆ సేవకుడిని నిందించుకున్నారు.
ఆ రోజంతా రాజుకు ఏ పనీ సరిగ్గా జరగలేదు. ముఖ్యమైన సమావేశాలు ఆలస్యమయ్యాయి. 'ఆ సేవకుని ముఖం చూడటం వల్లే ఈరోజు నాకు ఇంత కష్టాలు ఎదురవుతున్నాయి' అని రాజు అనుకున్నారు.
ing అప్పుడే, రాజు వేగంగా నడుస్తుండగా ఒక చెక్క కుర్చీకి కాలు తగిలి గట్టిగా దెబ్బ తగిలింది. నొప్పి భరించలేక, కోపంతో ఊగిపోతూ రాజు గట్టిగా అరిచారు, 'ఇదంతా ఆ సేవకుని వల్లనే! అతడిని వెంటనే బంధించి శిక్షించండి!'
ఇదంతా చూస్తున్న తెనాలి రామ చిన్నగా నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. కోపంతో రాజు, 'తెనాలి రామ! ఎందుకు నవ్వుతున్నావు?' అని అడిగారు.
తెనాలి రామ వినయంగా ఇలా అన్నాడు, 'మహారాజా, నేను మీ బాధను చూసి నవ్వడం లేదు, మీ నిర్ణయాన్ని చూసి నవ్వుతున్నాను. ఉదయం ఆ సేవకుని ముఖం చూడటం వల్ల మీ కాలికి చిన్న దెబ్బ తగిలింది. కానీ ఇప్పుడు అతని ముఖం చూడగానే, అతని ప్రాణాలనే తీయాలని మీరు అనుకుంటున్నారు. మరి అశుభం ఆ సేవకుని ముఖమా లేక మీ కోపమా?'
రాజుకు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. కోపంలో తాను ఎంత మూర్ఖంగా ప్రవర్తించానో గ్రహించి, తన తప్పును తెలుసుకున్నారు. రాజు ఆ సేవకుడిని శిక్షించడమే కాకుండా, అతనికి బహుమతులు ఇచ్చి గౌరవించారు.
Moral
కోపంలో తీసుకునే నిర్ణయాలు ఎప్పుడూ తప్పులే చేస్తాయి.