ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ರಾಜ ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯರು ಅತೀವ ಅಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಒಬ್ಬ ಸೇವಕನು ಅವರ ಎದುರು ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜರಿಗೆ ಏನೋ ಅಶುಭ ಸೂಚನೆ ಬಂದಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಅವರು ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರು.
ಆ ದಿನ ರಾಜರಿಗೆ ಯಾವುದೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಮುಖ ಸಭೆಗಳು ವಿಳಂಬವಾದವು. 'ಆ ಸೇವಕನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಇಂದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತೊಂದರೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ' ಎಂದು ರಾಜರು ಅಂದುಕೊಂಡರು.
ಅರಮನೆಯಲ್ಲೇ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ, ರಾಜರು ಒಂದು ಮರದ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದರು. ನೋವಿನಿಂದ ಕೆರಳಿದ ರಾಜರು, 'ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಸೇವಕನ ತಪ್ಪೇ! ಅವನನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಸೆರೆಹಿಡಿದು ಶಿಕ್ಷಿಸಿ!' ಎಂದು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದರು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ತೆನಾಲಿ ರಾಮನು ಮೆಲ್ಲನೆ ನಗತೊಡಗಿದನು. ಕೋಪಗೊಂಡ ರಾಜರು, 'ಏಕೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ ತೆನಾಲಿ ರಾಮ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ತೆನಾಲಿ ರಾಮನು ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು, 'ಮಹಾರಾಜರೇ, ನೀವು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ಸೇವಕನ ಮುಖ ನೋಡಿದ್ದರಿಂದ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೋವು ಉಂಟಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಅವನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದೀರಿ. ಹಾಗಾದರೆ ಅಶುಭ ಸೂಚನೆ ಆ ಸೇವಕನ ಮುಖವೇ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಕೋಪವೇ?'
ತನ್ನ ತಪ್ಪು ಅರಿತ ರಾಜರು ತಣ್ಣಗಾದರು. ಕೋಪದಲ್ಲಿ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಮೂರ್ಖತನವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡ ರಾಜರು, ತೆನಾಲಿ ರಾಮನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಆ ಸೇವಕನಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಬದಲಿಗೆ ಬಹುಮಾನ ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿದರು.
Moral
ಕೋಪದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ತಪ್ಪುಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ.
