ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಸಿಂಹವೊಂದು ತನ್ನ ಗುಹೆಯ ಹೊರಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದು ಸಿಂಹವು ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನಿದ್ರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಹತ್ತಿರದ ಪೊgetದ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ನರಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಸಿಂಹವು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು, "ಸಿಂಹ ಇಂದು ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆ, ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಪಾಯವಿಲ್ಲ!"
ನರಿಗೆ ಒಂದು ತಮಾಷೆಯ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದಿತು. ಸಿಂಹವನ್ನು ಕಾಡಲು ಅದು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ಮೊದಲು ನರಿಯು ಒಣ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಟಿಸಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು. ಸಿಂಹವು ಒಂದು ಕಣ್ಣನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೂ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿತು. ನರಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹತ್ತಿರದ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಸಿಂಹದ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಶಬ್ದ ಮಾಡತೊಡಗಿತು. ಸಿಂಹವು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಲುಗಾಡಿತು, ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿತು.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ನರಿಯು ಒಂದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿ ಸಿಂಹದ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಬೀಳಿಸಿತು. ಆಗ ಸಿಂಹವು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನರಿಯನ್ನು ನೋಡಿತು. ಸಿಂಹದ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕೋಪಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗಾಂಭೀರ್ಯವಿತ್ತು.
ಸಿಂಹವು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು, "ನರಿಯೇ, ನಾನು ಈಗ ಸುಸ್ತಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮೌನವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ನಿನ್ನಂತಹ ಹತ್ತು ನರಿಗಳು ಬಂದರೂ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಓಡಿಸಬಲ್ಲೆ. ನನ್ನ ವೇಗವನ್ನು ನೀನು ನೋಡಲು ಬಯಸುವೆಯಾ?"
ಸಿಂಹದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ನರಿಗೆ ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ತಿಳಿಯಿತು. ಸಿಂಹವು ತನ್ನ ರಾಜಮಾರ್ಗದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತ ನರಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡಿಹೋಯಿತು.
Moral
ಸಹನೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬಾರದು.
