ஒரு அடர்ந்த காட்டில், வலிமையான சிங்கம் ஒன்று தனது குகைக்கு வெளியே ஒரு பெரிய மரத்தடியில் நிழலில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சிங்கம் அன்று மிகவும் சோர்வாக இருந்தது. அது மெதுவாகக் கண்களை மூடித் தூங்கத் தயாரானபோது, ஒரு சுட்டி நரி அங்கிருந்த புதர்களுக்குப் பின்னால் மறைந்து நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
சிங்கம் கண்களை மூடியிருப்பதைப் பார்த்த நரிக்கு, 'இன்று சிங்கம் மிகவும் பலவீனமாகத் தெரிகிறது, நான் பயப்படத் தேவையில்லை' என்று தோன்றியது. நரிக்கு ஒரு குறும்பான எண்ணம் தோன்றியது. அது சிங்கத்தைத் தொந்தரவு செய்ய நினைத்தது.
முதலில், நரி அருகில் இருந்த காய்ந்த இலைகளின் மீது ஏறி 'சலசல' என்று சத்தமிட்டது. சிங்கம் ஒரு கண்ணைத் திறந்து பார்த்தது, ஆனால் மீண்டும் அமைதியாகக் கண்களை மூடிக்கொண்டது. நரி விடவில்லை. அது இப்போது ஒரு பாறையின் மீது ஏறி, சிங்கத்தின் தலைக்கு மேலே குதித்து சத்தம் போட்டது. சிங்கம் எழ முயற்சித்தது, ஆனால் மீண்டும் சோர்வினால் அமர்ந்தது.
இறுதியாக, நரி ஒரு மரக்கிளையை ஆட்டி, சிங்கத்தின் மூக்கிற்கு அருகில் இலைகளைத் தூவித் தொல்லை செய்தது. இதைப் பார்த்த சிங்கம் நிதானமாகத் தன் கண்களைத் திறந்து நரியைப் பார்த்தது. சிங்கத்தின் கண்கள் கோபமாக இல்லை, ஆனால் மிகவும் கம்பீரமாக இருந்தன.
சிங்கம் அமைதியான குரலில் சொன்னது, "நரியாரே, நான் இப்போது சோர்வாக இருப்பதால் அமைதியாக இருக்கிறேன். ஆனால், நான் முழு வலிமையுடன் இருக்கும்போது, உன்னைப் போன்ற பத்து நரிகள் ஓடி வந்தாலும், ஒரு நொடியில் அவற்றைத் துரத்திச் சென்று பிடித்துவிடுவேன். என் வேகத்தையும் பலத்தையும் நீ இப்போது பார்க்க விரும்புகிறாயா?"
சிங்கத்தின் அந்தத் தெளிவான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், நரிக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. தான் செய்த சேட்டை எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதை அது உணர்ந்தது. சிங்கம் தான் ஒரு பெரிய மன்னன் என்பதால், தன் சிறு தவறுக்காக நரியைத் தாக்கவில்லை என்பதை நினைத்து நரி பயந்தது. அடுத்த நொடியே, நரி அங்கிருந்து உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள மின்னல் வேகத்தில் ஓடி மறைந்தது.
பாடம்
வலிமையுள்ளவர்களிடம் சேட்டை செய்யக்கூடாது; பொறுமையைக் கண்டு அலட்சியம் கொள்ளக்கூடாது.
