ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಹಸಿರು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಚುಟ್ಟಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಮೊಲ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಚುಟ್ಟಿ ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಕಾಡಿನ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಅನುಭವ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಯ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಚುಟ್ಟಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಒಂದು ಬಯಲು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದನು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಪೊgetಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನೆರಳು ಚಲಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಅದು ಕಾಡಿನ ರಾಜನಾದ ಹುಲಿ! ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಚುಟ್ಟಿಯ ಹೃದಯ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿಯತೊಡಗಿತು. ಭಯದಿಂದ ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗಿದವು. ಏನನ್ನೂ ಯೋಚಿಸದೆ, ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿ ತನ್ನ ಬಿಲದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತನು.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಚುಟ್ಟಿಗೆ ನಿದ್ದೆಯೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. 'ನಾನು ಧೈರ್ಯವಂತ ಮೊಲ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಒಂದು ನೆರಳನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿಹೋದೆனே!' ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ದೂಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತನು. ry ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಚುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಹೊರಗೆ ಹೋದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಎಲೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಣಿ ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಚುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಭಯದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಓಡಿ ಬಂದನು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅವನ ಅಜ್ಜ ಮೊಲ ಕೇಳಿತು, 'ಏನಾಯ್ತು ಚುಟ್ಟಿ, ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಉಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಓಡಿ ಬಂದೆ?'
ಚುಟ್ಟಿ ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು. ಅಜ್ಜ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿತು, 'ಚುಟ್ಟಿ, ಭಯ ಎಂಬುದು ಕೆಟ್ಟ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ ಇದ್ದಂತೆ. ಅಪಾಯವನ್ನು ಅರಿತು ನೀನು ಓಡಿ ಬಂದದ್ದು ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ.'
ಚುಟ್ಟಿ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಕೇಳಿದನು, 'ಹಾಗಾದರೆ ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಹುಲಿ ಕಂಡಾಗ ಭಯಪಡದೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾ?'
ಅಜ್ಜ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು, 'ಅಲ್ಲ ಕಂದಾ. ಭಯ ಬಂದಾಗ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದು, ಅದು ನಿಜವಾದ ಅಪಾಯವಾದರೆ ತಕ್ಷಣ ಸುರಕ್ಷಿತ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋಗಬೇಕು. ಎರಡು, ಅದು ಕೇವಲ ಶಬ್ದ ಅಥವಾ ನೆರಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಅದು ಏನೆಂದು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಭಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು.'
ಮರುದಿನ ಚುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಚುಟ್ಟಿ ಭಯಪಟ್ಟನು, ಆದರೆ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ನೆನೆದನು. ಅವನು ನಿಂತು ತನ್ನ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಶಬ್ದ ಬಂದ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಅದು ಕೇವಲ ಗಾಳಿಗೆ ಮರದೊರಗಿ ಬಿದ್ದ ಕೊಂಬೆಯ ಶಬ್ದವಾಗಿತ್ತು! ಚುಟ್ಟಿ ನಗುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆಟವಾಡಿದನು. ಯಾವಾಗ ಓಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಇರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
Moral
ಭಯ ಬಂದಾಗ ಗಾಬರಿಯಾಗದೆ, ಅದು ನಿಜವಾದ ಅಪಾಯವೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು.
