ஒரு அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டில் 'சுட்டி' என்ற ஒரு சிறிய முயல் வாழ்ந்து வந்தது. சுட்டி மிகவும் துருதுருவென்று இருக்கும், ஆனால் காட்டில் உள்ள பெரிய விலங்குகளைப் பார்த்த அனுபவம் அதற்கு இல்லை. அதனால், காட்டில் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்து ஒளிந்திருக்கிறது என்ற பயம் அதற்கு எப்போதும் ஒரு மெல்லிய உணர்வாக இருந்தது.
ஒரு நாள், சுட்டி ஒரு அழகான புல்வெளியில் புதிய வகை செடிகளைத் தேடிச் சென்றது. அப்போது, புதர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய நிழல் நகர்வதைக் கண்டது. அது காட்டின் ராஜாவான ஒரு பெரிய புலி! அந்தப் புலியைப் பார்த்த அடுத்த நொடி, சுட்டியின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. பயத்தில் அதன் கால்கள் நடுங்கின. எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல், மின்னல் வேகத்தில் ஓடித் தனது பொந்துக்குள் ஒளிந்து கொண்டது.
அன்று இரவு, சுட்டிக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. 'நான் ஏன் இவ்வளவு பயந்து ஓடிவிட்டேன்? நான் ஒரு தைரியமான முயல் என்று நினைத்தேன், ஆனால் ஒரு நிழலைக் கண்டதும் பயந்துவிட்டேனே!' என்று நினைத்துத் தன்னைத் தானே வருத்தப்பட்டது.
மறுநாள் காலை, சுட்டி மீண்டும் வெளியே சென்றது. ஆனால், சிறிது தூரம் சென்றதும் மீண்டும் ஒரு சலசலப்பு கேட்டது. ஒரு பெரிய விலங்கு வரும் சத்தம் கேட்டதும், சுட்டி மீண்டும் பயத்தில் தன் வீட்டிற்கு ஓடியது. இதைப் பார்த்த அதன் தாத்தா முயல், 'என்ன சுட்டி, ஏன் மூச்சிரைக்க ஓடி வருகிறாய்?' என்று அன்புடன் கேட்டது.
சுட்டி நடந்ததைக் கூறி அழுதது. அதற்குத் தாத்தா முயல் மென்மையாகச் சொன்னது, 'சுட்டி, பயம் என்பது ஒரு தவறான விஷயம் அல்ல. அது நம் உடலுக்கு இயற்கை கொடுக்கும் ஒரு எச்சரிக்கை மணி. ஒரு ஆபத்தை உணர்ந்தவுடன் நீ ஓடி வந்தாய் அல்லவா? அது உன்னுடைய புத்திசாலித்தனம். பயம் வரும்போது பதற்றப்படாமல், அந்தப் பயம் ஏன் வருகிறது என்று யோசிக்க வேண்டும்.'
சுட்டி குழப்பத்துடன் கேட்டது, 'அப்படியானால், நான் அந்தப் புலியைப் பார்த்தால் பயப்படாமல் அங்கேயே நிற்க வேண்டுமா?'
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னது, 'இல்லை கண்ணா. பயம் வரும்போது இரண்டு விஷயங்களைச் செய்ய வேண்டும். ஒன்று, அது உண்மையிலேயே ஆபத்தான விலங்கு என்றால், உடனே பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். இரண்டு, அது வெறும் சத்தம் அல்லது நிழல் என்றால், நிதானமாக இருந்து உண்மை என்னவென்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பயத்தை விட அறிவை அதிகமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.'
அடுத்த நாள், சுட்டி மீண்டும் அதே புல்வெளியில் சென்றது. மீண்டும் ஒரு சத்தம் கேட்டது. சுட்டி பயந்தது, ஆனால் உடனே தாத்தா சொன்னதைக் நினைத்துப் பார்த்தது. 'இது ஒரு பெரிய விலங்கா அல்லது வெறும் காற்று வீசும் சத்தமா?' என்று நிதானமாகத் தன் காதுகளைத் தூக்கிச் சத்தம் வந்த திசையைக் கவனித்தது. அது ஒரு பெரிய மரக்கிளையில் காற்று மோதிய சத்தம் மட்டுமே! சுட்டி சிரித்துக்கொண்டே அங்கேயே விளையாடியது. இப்போது சுட்டிக்குத் தெரிந்துவிட்டது, எப்போது ஓட வேண்டும், எப்போது தைரியமாக நிற்க வேண்டும் என்று!
பாடம்
பயம் வரும்போது பதற்றப்படாமல், அது ஆபத்தா அல்லது வெறும் உணர்ச்சியா என்று சிந்தித்துச் செயல்பட வேண்டும்.
