ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಸಿಂಹವೊಂದು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆಯಿತ್ತು. ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸಿಂಹವು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅದರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ನೊಣವು ಸಿಂಹದ ಮೂಗಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಹಾರಾಡತೊಡಗಿತು. ಸಿಂಹವು ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು, 'ನನ್ನ ನಿದ್ರೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಲು ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ? ನಾನು ಈ ಕಾಡಿನ ರಾಜ!' ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸಿತು. ಆದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ನೊಣವು ಭಯಪಡಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಿಂಹದ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕಚ್ಚಿತು.
ಸಿಂಹವು ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಉಗುರುಗಳಿಂದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದರೂ, ಆ ನೊಣವು ಚಾಣಾಕ್ಷತನದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು. 'ನಾನು ಅತಿದೊಡ್ಡ ರಾಜನನ್ನೇ ಸೋಲಿಸಿದ್ದೇನೆ! ನಾನೇ ಈ ಕಾಡಿನ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ!' ಎಂದು ಆ ನೊಣವು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಅಂದುಕೊಂಡಿತು. ತನ್ನ ವಿಜಯದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ನೊಣವು ಎಚ್ಚರವಿಲ್ಲದೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಹಾರಾಡತೊಡಗಿತು.
ಆ ಅಹಂಕಾರದ ಹಾರಾಟದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ನಡುವೆ ಜಾಲವೊಂದು ಹೆಣೆದಿದ್ದ ತೆಳುವಾದ ಜಾಲವನ್ನು ಅದು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ನೊಣವು ನೇರವಾಗಿ ಆ ಜಾಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತು. ಜಾಲವೊಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಜಾಲದ ಮೂಲಕ ಹತ್ತಿಬರತೊಡಗಿತು. ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೊಣವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು, ಆದರೆ ಆಗಲೇ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವೇ ತನ್ನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಎಂದು ನೊಣಕ್ಕೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
