ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ತಾನು ದೊಡ್ಡ ವೈದ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಆಮೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಆಮೆಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ, ಅದು ನೀಡುವ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಬೇರುಗಳನ್ನು ಮದ್ದೆಂದು ನಂಬಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಆಮೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ವಂಚನೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಚತುರ ಮೊಲವು ಆಮೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿತು. ಆಮೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಾಗ ಮೊಲವು ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು. ಆಮೆಯ ಚರ್ಮವು ತುಂಬಾ ಒಣಗಿದಂತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದರ ದೇಹವು ತುಂಬಾ ಅಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಇತರರಿಗೆ ಮದ್ದು ನೀಡುವ ಆ ಆಮೆಯೇ ತುಂಬಾ ರೋಗಪೀಡಿತಳಾಗಿತ್ತು.
ಮೊಲವು ಆಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿತು, "ವೈದ್ಯರೇ, ನನಗೆ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ. ನನ್ನ ಚರ್ಮವು ಕಪ್ಪಾಗಿ ಮತ್ತು ಒಣಗಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಮದ್ದು ಇದೆಯೇ?"
ಆಮೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿತು, "ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದೆ! ಈ ಎಲೆಯನ್ನು ತಿಂದರೆ ನಿನ್ನ ಚರ್ಮ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಈ ಬೇರನ್ನು ತಿಂದರೆ ನಿನ್ನ ದೇಹವು ನೇರವಾಗುತ್ತದೆ!"
ಮೊಲವು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು, "ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಮದ್ದನ್ನು ಮೊದಲು ನೀವೇ ಸೇವಿಸಿ ನೋಡಿ. ನೀವು ಗುಣಮುಖರಾದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ."
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆಮೆ ಗಾಬರಿಯಾಯಿತು. ಆ ಮದ್ದುಗಳು ಕೇವಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗಿಡಗಳೆಂದು ಅದಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಆಮೆಯ ವಂಚನೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು, "ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಗುಣಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದವನ ಬಳಿ ನಾವು ಮದ್ದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದವು. ಆಮೆ ತನ್ನ ವಂಚನೆಯಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು.
Moral
ಬೇರೆಯವರನ್ನು ತಿದ್ದುವ ಮೊದಲು, ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
