ஒரு அடர்ந்த காட்டில், ஒரு பெரிய ஆமை ஒரு சிறிய குடிலில் வசித்து வந்தது. அந்த ஆமை தன்னை ஒரு பெரிய மருத்துவர் என்று கூறிக்கொண்டது. காட்டில் உள்ள விலங்குகள் ஒவ்வொன்றாக வந்து, ஆமை தரும் விசித்திரமான இலைகளையும் மூலிகைகளையும் சாப்பிட்டுவிட்டு, தங்கள் நோய்கள் குணமாகிவிட்டதாக நம்பிச் சென்றன. உண்மையில், அந்த ஆமை எதையும் செய்யவில்லை; அது வெறும் ஏமாற்று வேலைதான்.
ஒரு நாள், ஒரு புத்திசாலி முயல் அந்த ஆமையைப் பார்க்க வந்தது. முயல் ஆமையின் குடிலுக்குள் நுழைந்தபோது, ஆமையின் தோல் மிகவும் வறண்டு, உடல் முழுவதும் வடுக்கள் மற்றும் காயங்களுடன் இருப்பதை கவனித்தது. ஆமை மற்றவர்களுக்கு மருந்து கொடுப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டது, ஆனால் அதுவே மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது.
முயல் மெதுவாக ஆமையிடம் கேட்டது, "டாக்டர், எனக்கு ஒரு விசித்திரமான நோய் வந்துள்ளது. எனது தோல் மிகவும் கருப்பாகவும், வறண்டு போயும் இருக்கிறது. இதைக் குணப்படுத்த உங்களிடம் ஏதேனும் மந்திர மருந்து இருக்கிறதா?"
ஆமை மிகவும் பெருமையாகச் சொன்னது, "நிச்சயமாக இருக்கிறதே! இந்தத் தழையைச் சாப்பிட்டால் உன் தோல் பளபளப்பாக மாறும். மேலும், இந்த வேரைச் சாப்பிட்டால் உன் உடல் வளைந்து நெளிந்து போவதை சரி செய்துவிடலாம்!"
முயல் புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னது, "அப்படியென்றால், அந்த மருந்துகளை முதலில் நீயே சாப்பிட்டுப் பார். நீ குணமான பிறகு, மற்ற விலங்குகளுக்கும் அந்த மருந்து வேலை செய்கிறதா என்று நான் பார்த்துவிட்டு வருகிறேன்."
ஆமை அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனது. அது என்ன பதில் சொல்லப் போகிறதோ என்று பயந்தது. அந்த நேரத்தில் அங்கிருந்த மற்ற விலங்குகளும் முயல் சொன்னதைக் கேட்டன. ஆமையின் உடல் நிலை மற்றும் அதன் பொய்களைப் பார்த்த விலங்குகள், "நமக்கு மருந்து தருவதாகச் சொல்லும் நீயே இவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறாயே! உனக்கே மருத்துவம் தேவைப்படுகிறது!" என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றன. ஆமை தனது ஏமாற்று வேலையால் அனைவரின் நம்பிக்கையையும் இழந்தது.
பாடம்
மற்றவர்களைக் குறை சொல்வதற்கு முன், நம்மை நாமே சரிபார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
