ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಬಲಿಷ್ಠ ಸಿಂಹವಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಲಿಯೋ ಒಂದು ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿತು. ಆದರೆ ಆ ಬೇಟೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜಿಂಕೆಯ ಚೂಪಾದ ಕೊಂಬೆಯೊಂದು ಸಿಂಹದ ಬಾಯಿಗೆ ತಗುಲಿ ನೋವು ಉಂಟಾಯಿತು. ನೋವಿನಿಂದ ಕೆರಳಿದ ಸಿಂಹವು ಅರಣ್ಯದಾದ್ಯಂತ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ, 'ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕೊಂಬುಳ್ಳ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಣಿ ನನ್ನ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು, ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗಿ!' ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿತು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೆದರಿದ ಜಿಂಕೆಗಳು, ಕುರಿಗಳು ಮತ್ತು ಮರಿಗಳು ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪಕ್ಕದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋದವು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಪಿಪ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಮೊಲ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಆ ಹೊಸ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಸಂಜೆಯ ಸಮಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಉದ್ದನೆಯ ನೆರಳುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊಲವು ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದರ ಉದ್ದನೆಯ ಕಿವಿಗಳು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಕೊಂಬುಗಳಂತೆ ನೆರಳು ಬೀರುತ್ತಿದ್ದವು. ತನ್ನದೇ ನೆರಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆದರಿದ ಮೊಲ, 'ಅಯ್ಯೋ! ನನಗೆ ಕೊಂಬುಗಳು ಬಂದಿವೆ! ಸಿಂಹ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದು ಹಾಕುತ್ತದೆ!' ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಓಡತೊಡಗಿತು.
ಮೊಲವು ಹೊಸ ಅರಣ್ಯದ ಜಿಂಕೆಗಳ ಬಳಿ ಬಂದು ಅಳತೊಡಗಿತು. ಆಗ ಅಲ್ಲಿನ ಹಿರಿಯ ಜಿಂಕೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು, 'ಪುಟ್ಟ ಮೊಲವೇ, ನೀನು ಹಳೆಯ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ರೂಪ ನೋಡಿ ಸಿಂಹ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ನೆರಳನ್ನೇ ನೋಡಿ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ನಿನ್ನ ನೆರಳನ್ನೇ ಕಂಡು ನೀನು ಭಯಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ನಿನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.'
ತನ್ನ ಅತಿಯಾದ ಭಯವೇ ತನಗೆ ಶತ್ರು ಎಂದು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
Moral
ಭಯವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ; ಭಯಪಡುವವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
