ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு வலிமையான சிங்கம் வாழ்ந்து வந்தது. அது அந்த காட்டிற்கு ராஜாவாகத் தன்னை நினைத்துக் கொண்டது. ஒரு நாள், கரிகாலன் ஒரு பெரிய மானைத் வேட்டையாடியது. அந்த மானின் கூர்மையான கொம்பு, சிங்கத்தின் வாய்க்குள் சிக்கித் தவித்தது. வலியால் துடித்த கரிகாலன், மிகுந்த கோபத்துடன் கர்ஜித்தது. 'யாராவது கொம்பு வைத்த விலங்குகள் இந்த காட்டிற்குள் வந்தால், நான் அவர்களைக் கொன்றுவிடுவேன்!' என்று அதிகாரத்துடன் அறிவித்தது.
இந்தத் தகவலைக் கேட்டதும், மான், ஆடு மற்றும் கலை போன்ற கொம்பு வைத்த விலங்குகள் அனைத்தும் பயந்துபோய், அந்த காட்டைக் கைவிட்டுப் பக்கத்து காட்டில் குடியேறின.
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு சிறிய முயல் அந்தப் புதிய காட்டுக்குள் உணவு தேடி வந்தது. அப்போது சூரியன் மறையும் நேரம். முயல் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது, அதன் நீண்ட காதுகள் தரையில் விழுந்த நிழலில் கொம்புகள் போலத் தெரிந்தன. தன் நிழலையே பார்த்து பயந்துபோன முயல், 'அய்யோ! எனக்குக் கொம்புகள் வந்துவிட்டன! கரிகாலன் சிங்கம் என்னைப் பிடித்துவிடும்!' என்று அலறியபடி ஓடியது.
முயல் அந்தப் புதிய காட்டுக்குச் சென்ற மான் கூட்டத்திடம் சென்று நடந்ததைக் கதறி அழுதது. அப்போது அங்கிருந்த ஒரு வயதான மான் அமைதியாகச் சொன்னது, 'முயலே, நீ பழைய காட்டில் இருந்திருந்தால், உனக்குக் கொம்பு இருப்பதாக நினைத்து சிங்கம் உன்னைத் தாக்கக்கூடும். ஆனால், இந்த இடத்தில் நீ எங்கே சென்றாலும், உன் பயமே உன்னைத் துரத்தும். உன்னுடைய நிழலையே நீ கண்டு பயப்படுகிறாய் என்றால், உனக்கு எங்கு சென்றாலும் நிம்மதி கிடைக்காது.'
முயல் தன் தவறை உணர்ந்து, பயத்தை விட்டு நிம்மதியாக வாழப் பழகத் தொடங்கியது.
பாடம்
அச்சம் என்பது வெளியிலிருந்து வருவதல்ல, அது நம் மனதிற்குள்ளேயே இருக்கும்; பயந்தவனுக்கு எங்கு சென்றாலும் நிம்மதி இல்லை.
