ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ ಎಂಬ ಶೂರ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಅನೇಕ ಸಲಹೆಗಾರರಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ರಾಜನ ಮುಂದೆ ಬಹಳ ವಿನಯವಂತರಂತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ರಾಜನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅನುಮಾನ ಮೂಡಿತು. 'ನನ್ನ ಸಲಹೆಗಾರರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ?'
ಇದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ರಾಜನು ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ತನ್ನ ಸಲಹೆಗಾರರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸತನು. ಕಾಡು ತುಂಬಾ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು. "ಎಲ್ಲರೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇರಿ, ಈ ಕಾಡು ತುಂಬಾ ಅಪಾಯಕಾರಿ," ಎಂದು ರಾಜನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದನು.
ಪ್ರಯಾಣದ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಕಲ್ಲಿನ ಬಳಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಜನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತನ್ನ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳ ಚೀಲವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದನು. ಚೀಲವು ಹರಿದು ನಾಣ್ಯಗಳೆಲ್ಲಾ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟವು. "ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಚಿನ್ನದ ಚೀಲ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು! ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ನೀವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು," ಎಂದು ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು.
ತಕ್ಷಣವೇ ಉಳಿದ ಸಲಹೆಗಾರರೆಲ್ಲರೂ ಚಿನ್ನದ ಮೇಲೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದರು. ಅವರು ರಾಜನ ಕಳವಳವನ್ನೇ ಮರೆತು, ತಮ್ಮ ಜೇಬಿಗೆ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಸೋಮನ್ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಸಲಹೆಗಾರ ಮಾತ್ರ ರಾಜನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಅವನು ಒಂದು ನಾಣ್ಯವನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ.
"ಸೋಮಾ, ನೀನು ಏಕೆ ಚಿನ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ?" ಎಂದು ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು.
ಸೋಮನ್ ವಿನಯದಿಂದ, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಅಪಾಯ ಬರಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುವುದು ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ. ಚಿನ್ನಕ್ಕಿಂತ ನಿಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷತೆಯೇ ನನಗೆ ಮುಖ್ಯ," ಎಂದನು.
ರಾಜನಿಗೆ ಸೋಮನ ನಿಜವಾದ ವಿಶ್ವಾಸ ಕಂಡು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಇತರರು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹುಡುಕಿದಾಗ, ಸೋಮನು ರಾಜನ ರಕ್ಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಸೋಮನನ್ನು ತನ್ನ ಮುಖ್ಯ ಸಲಹೆಗಾರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
Moral
ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದ ನಿಷ್ಠೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಗುಣ.