ஒரு காலத்தில், செழிப்பான ஒரு ராஜ்யத்தை வீரமான அரசன் விக்கிரமன் ஆண்டு வந்தான். அவனுக்குப் பல ஆலோசகர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் அரசன் முன்னால் மிகவும் விவேகமாகவும், உண்மையானவர்களாகவும் நடந்துகொண்டனர். ஆனால், ஒரு நாள் அரசனின் மனதில் ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது. 'என் ஆலோசகர்கள் உண்மையிலேயே என் நலனை விரும்புகிறார்களா அல்லது என் அதிகாரத்தை மட்டும் விரும்புகிறார்களா?' என்று அவன் எண்ணினான்.
அதைச் சோதிக்க ஒரு திட்டம் தீட்டினான். ஒரு நாள், அரசன் தனது ஆலோசகர்களை அழைத்துக்கொண்டு அடர்ந்த காட்டின் வழியாக ஒரு நீண்ட பயணத்திற்குச் சென்றான். காடு மிகவும் இருட்டாகவும், ஆபத்தான விலங்குகள் நடமாடும் இடமாகவும் இருந்தது. அரசன் எச்சரித்தான், "இந்தக் காடு மிகவும் ஆபத்தானது, அனைவரும் கவனமாக இருங்கள்!"
பயணத்தின் நடுவே, ஒரு பாறைக்கு அருகில் தற்காலிகமாக நின்றபோது, அரசன் வேண்டுமென்றே தனது விலைமதிப்பற்ற தங்கக் காசுகள் நிறைந்த ஒரு பையைத் தரையில் போட்டான். பையில் இருந்த காசுகள் சிதறித் தரையில் கிடந்தன. அரசன் சத்தமாக, "ஐயோ! என் பொக்கிஷங்கள் சிதறிவிட்டதே! யாராவது அவற்றைச் சேகரித்து வையுங்கள், அவை உங்களுக்குப் பயன்படும்," என்று கூறினான்.
அடுத்த சில நிமிடங்களில், மற்ற ஆலோசகர்கள் அனைவரும் தங்களுக்குத் தெரிந்தவரை அந்தத் தங்கக் காசுகளைத் திரட்டத் தொடங்கினர். அவர்கள் அரசனின் கவலையை மறந்து, தங்களுக்குக் கிடைக்கும் லாபத்தையே பார்த்தனர். ஆனால், சோமன் என்ற ஒரு ஆலோசகர் மட்டும் ஒரு காசையும் எடுக்கவில்லை. அவர் அரசனின் அருகில் நின்று, "அரசே, இந்தத் தங்கம் இப்போது முக்கியமல்ல. காட்டில் புதர்களுக்குப் பின்னால் ஏதோ சத்தம் கேட்கிறது, நீங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும். நான் உங்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருப்பேன்," என்று உறுதியுடன் சொன்னான்.
அரசன் சோமனின் உண்மையான அன்பையும் விசுவாசத்தையும் கண்டான். மற்றவர்கள் செல்வத்தைத் தேடியபோது, சோமன் அரசனின் பாதுகாப்பையே முதன்மையாகக் கருதினான். அரசன் மகிழ்ச்சியுடன் சோமனைத் தனது முதன்மை ஆலோசகராக அறிவித்தான்.
பாடம்
சுயநலம் இல்லாத விசுவாசமே உண்மையான பண்பு.
