ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತ್ತು. ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದವು. ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಸಿಂಹ, ನರಿ ಮತ್ತು ತೋಳಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದವು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ತೋಳವು ಒಂದು ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿತು. ನರಿಯು ಜಿಂಕೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಿಂಹವು ಆ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯ ಬಂದಿತ್ತು.
ತೋಳವು ಮಾಂಸವನ್ನು ತುಂಡು ಮಾಡಿದಾಗ, ನರಿಯು ಅದನ್ನು ಮೂರು ಸಮಾನ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿತು. ಸಿಂಹವು ಮೊದಲ ಭಾಗವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, "ನಾನೇ ಈ ಕಾಡಿನ ರಾಜ, ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲ ಭಾಗ ನನಗೇ!" ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸಿತು. ನಂತರ ಎರಡನೇ ಭಾಗವನ್ನೂ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, "ನಾನೇ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಬಲಿಷ್ಠ, ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಭಾಗವೂ ನನಗೇ!" ಎಂದು ತಿನ್ನಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು.
ಮೂರನೇ ಭಾಗವನ್ನು ಸಿಂಹ ತಿನ್ನಲು ಹೋದಾಗ, ತೋಳವು ಕೇಳಿತು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ನಾವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೇಟೆಯಾಡಿದ್ದರೂ ನೀವು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಏಕೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?"
ಸಿಂಹವು ಕೋಪದಿಂದ ತೋಳವನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಮುಂದಾದಾಗ, ನರಿಯು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿತು, "ರಾಜರೇ, ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ವಿವೇಕದಿಂದ ವರ್ತಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ. ನಾನು ಮೌನವಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಇಷ್ಟು ಸಮಯ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದೇನೆ."
ನರಿಯ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ನರಿಯ ಚತುರತೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಸಿಂಹವು, ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಮೂರನೇ ಭಾಗವನ್ನು ನರಿಗೆ ನೀಡಿ ಬಿಟ್ಟಿತು.
Moral
ಬಲಕ್ಕಿಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ವಿವೇಕವೇ ದೊಡ್ಡದು.
