ஒரு அடர்ந்த காட்டில் நீண்ட கால வறட்சி நிலவியது. நீர்நிலைகளும் உணவு ஆதாரங்களும் வற்றிப்போயின. பசியால் வாடிய ஒரு சிங்கம், ஒரு நரி மற்றும் ஒரு ஓநாய் ஆகிய மூன்றும் இணைந்து வேட்டையாடி உணவைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடிவு செய்தன.
சில நாட்கள் முயற்சி செய்த பிறகு, ஓநாய் ஒரு காட்டு மாட்டைத் துரத்தி வந்து தப்ப விடாமல் பார்த்துக் கொண்டது. நரி அந்த மாடு ஓடிவிடாமல் குறுக்கே நின்று வழிமறித்தது. இறுதியில், பலசாலியான சிங்கம் அந்த மாட்டை வீழ்த்தியது. நீண்ட பசிக்குப் பிறகு ஒரு பெரிய விருந்து காத்திருந்தது.
வேட்டையாடிய மாட்டை நரி துண்டு துண்டாகப் பிரித்தது. நரி அதைச் சமமாக மூன்று பாகங்களாகப் பிரித்து வைத்தது. சிங்கம் முதல் பாகத்தை எடுத்துக்கொண்டு, "நான் இந்த வனத்தின் அரசன், எனவே முதல் பகுதி எனக்குத் தான்!" என்று கர்ஜித்தது. அடுத்த பாகத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, "நான் தான் இங்கிருக்கும் விலங்குகளில் மிகவும் வலிமையானவன், அதனால் இந்தப் பகுதியும் எனக்கே!" என்று கூறி தின்றுவிட்டது.
மூன்றாவது பாகத்தை சிங்கம் சாப்பிடத் தொடங்கும் போது, ஓநாய் தயக்கத்துடன் கேட்டது, "அரசே, நாங்கள் மூவரும் இணைந்து தான் இந்த வேட்டையைச் செய்தோம். அப்படியிருக்கையில் நீங்கள் மட்டும் ஏன் அனைத்தையும் சாப்பிடுகிறீர்கள்?"
சிங்கம் கோபத்துடன் ஓநாயைத் தாக்கத் தொடங்கியது. இதைப் பார்த்த நரி மெதுவாகச் சொன்னது, "அரசே, நீங்கள் கோபப்படுவதை விட, எதையும் யோசித்துச் செயல்படுவது உங்களுக்கு நல்லது. நான் அமைதியாக இருப்பதால் தான் இவ்வளவு நேரம் பாதுகாப்பாக இருந்தேன்."
நரியின் வார்த்தைகளில் இருந்த புத்தியைக் கண்ட சிங்கம், ஓநாயின் நிலைமையைக் கவனித்தது. நரி தன்னைத் தனியாகத் தற்காத்துக் கொள்ளும் அளவுக்குத் தந்திரமானது என்பதை உணர்ந்த சிங்கம், அந்த மூன்றாவது பாகத்தை நரிக்கே கொடுத்துவிட்டு அமைதியானது.
