ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಸಿಂಹವೊಂದು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ನರಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಕಾಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿಂಹವು ಬೇಟೆಯಾಡಿದ ನಂತರ ಉಳಿದ ಆಹಾರವನ್ನು ಇವು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ ಸಿಂಹವು ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ, ಮರ ಕಡಿಯುವವನೊಬ್ಬನನ್ನು ಕಂಡಿತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಮನುಷ್ಯರು ಓಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಭಯಪಡದೆ, "ನಮಸ್ಕಾರ ಸಿಂಹರಾಜನೇ!" ಎಂದು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದನು.
ಸಿಂಹವು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟು, "ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆದರಲಿಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿತು. ಮನುಷ್ಯನು ನಗುತ್ತಾ, "ಹೆದರಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ನಿಮಗೆ ರುಚಿಯಾದ ಧಾನ್ಯದ ಆಹಾರವನ್ನು ತರುತ್ತೇನೆ," ಎಂದನು.
ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಆ ಆಹಾರದ ರುಚಿ ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಸಿಂಹ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ನಡುವೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಯಿತು. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಒಂದು ಶರತ್ತು ಹಾಕಿದನು: "ಸಿಂಹರಾಜನೇ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಆಹಾರ ತರುವ ವಿಷಯವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಡಿ ಮತ್ತು ನೀವು ಬರುವಾಗ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತರಬೇಡಿ."
ಸಿಂಹವು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ನರಿ ಮತ್ತು ಕಾಗೆಗಳಿಗೆ ಸಂಶಯ ಬಂದಿತು. "ಸಿಂಹ ಬೇಟೆಯಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ನಮಗೆ ಆಹಾರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಕಾಗೆ ಹೇಳಿತು. ಆ ರುಚಿಯಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಾವೂ ತಿನ್ನಬೇಕು ಎಂದು ನರಿ ಯೋಚಿಸಿತು.
ಮರುದಿನ, ನರಿ ಮತ್ತು ಕಾಗೆ ಸಿಂಹವನ್ನು ಒಯ್ಯಿಕೊಂಡು ಮನುಷ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದವು. ಅವರನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಮನುಷ್ಯನು ಹೆದರಿ ಮರದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತನು.
"ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?" ಎಂದು ಸಿಂಹವು ಕೇಳಿತು. ಮನುಷ್ಯನು ಹೇಳಿದನು, "ನೀವು ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯ. ನೀವು ಇತರರನ್ನು ಕರೆತಂದರೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಲಾರೆ."
ಸಿಂಹವು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು. ಮನುಷ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಆಹಾರ ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು, ಆದರೆ ನರಿ ಮತ್ತು ಕಾಗೆಗಳಿಗೆ ಏನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
Moral
ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.
