ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪಿಪ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಹಕ್ಕಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಪಿಪ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಕಾಡಿಗೆ ಬರುವಾಗ, ಪಿಪ್ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಾ, ಸುಂದರವಾದ ರಾಗಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳ ನಡುವೆ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ಬಲಿಷ್ಠ ಗರುಡಗಳು ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ನವಿಲುಗಳು ಪಿಪ್ನನ್ನು ನೋಡಿದವು. ಅವು ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಪಿಪ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದವು. "ಏಯ್ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಯೇ! ನೀನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಒಂದು ಗರುಡ ಗರ್ಜಿಸಿತು. "ನಮ್ಮಂತೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಲು ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ದೊಡ್ಡ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ನಿನಗೆ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ನೀನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಕ್ಕಿ ಮಾತ್ರ!"
ಆ ದೊಡ್ಡ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಮಾತುಗಳು ಪಿಪ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವು ನೀಡಿದವು. ಪಿಪ್ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಗೊಂಡು ಒಂದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಅಳತೊಡಗಿತು. "ನಾನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದೇನೆ? ನನಗೇಕೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ?" ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ದೂಷಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು.
ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಹಿರಿಯ ಗೂಬೆಯು ಪಿಪ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿತು. "ಏನಾಯಿತು ಪುಟ್ಟ ಪಿಪ್, ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿತು.
ಪಿಪ್ ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು. ಗೂಬೆಯು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು, "ಪಿಪ್, ಇತರರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿನ್ನ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶೇಷ ಗುಣವಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಗರುಡಗಳಿಗೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ, ಆದರೆ ನಿನ್ನಂತಹ ಸುಂದರವಾದ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಲು ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಈ ಹಾಡು ಮತ್ತು ನೃತ್ಯವೇ ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿ."
"ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ನನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಡಬೇಕೇ?" ಎಂದು ಪಿಪ್ ಕೇಳಿತು.
"ಬೇಡ," ಗೂಬೆ ಹೇಳಿತು. "ನೀನು ಯಾರಿಗೂ ಏನನ್ನೂ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಜನರು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಂಡರೆ, ಅವರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೋ. ನಿನಗೆ ಯಾವುದು ಸಂತೋಷ ನೀಡುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡು. ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಂಬಿದರೆ ಸಾಕು."
ಗೂಬೆಯ ಮಾತುಗಳು ಪಿಪ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿದವು. ಅಂದಿನಿಂದ ಪಿಪ್ ಬೇರೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸದೆ ತನ್ನ ಹಾಡನ್ನು ಮತ್ತು ನೃತ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬಾಳಿತು. ಪಿಪ್ನ ಹಾಡು ಕೇಳಿ ಕಾಡಿನ ಇತರ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕೂಡ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬಾಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು.
Moral
ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ; ನಿಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರಿ.
