ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಶಕ್ತಿಯುತವಾದ ಚಿರತೆ ಮತ್ತು ಚತುರ ನರಿ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಚಿರತೆಯು ಬೇಟೆಯಾಡಿಕೊಡಲು ನಿಸ್ಸೀಮವಾಗಿದ್ದರೆ, ನರಿಯು ಕಾಡಿನ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಗುಪ್ತ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೇಟೆಯಾಡಿ, ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ, ದೊಡ್ಡ ಮರವೊಂದರ ಕೆಳಗೆ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಚಿರತೆಯು ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡತೊಡಗಿತು. "ನರಿ, ನೋಡು! ನನ್ನ ಮೈಮೇಲಿರುವ ಈ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ ಅಲ್ವಾ? ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಸೌಂದರ್ಯ ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಚಿರತೆ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹೇಳಿತು.
ನರಿಯು ನಗುನಗುತ್ತಾ, "ಹೌದು ಚಿರತೆ, ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದೀರಿ," ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿತು.
ಚಿರತೆಯ ಅಹಂಕಾರ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಅದು ನರಿಯ ದಪ್ಪನೆಯ, ಸುಂದರವಾದ ಬಾಲವನ್ನು ನೋಡಿ, "ನಿನಗೂ ಕೂಡ ಸುಂದರವಾದ ಬಾಲವಿದೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಎಂದಿಗೂ ಅಹಂಕಾರ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ?" ಎಂದು ಕೇಳಿತು.
ನರಿಯು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು, "ಚಿರತೆ, ಸೌಂದರ್ಯವು ಕೇವಲ ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾರದು. ನನ್ನ ಬಳಿ ಸುಂದರವಾದ ಬಾಲವಿದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯೂ ಇದೆ. ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದಲೇ ನಿನ್ನಂತಹ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಬೇಟೆಗಾರರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ."
ಚಿರತೆಗೆ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು, "ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೂ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ?" ಎಂದು ಕೇಳಿತು.
ನರಿಯು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ, "ನಿನ್ನಂತಹ ಬಲಶಾಲಿಗಳ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ, ಅದು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕೋಪವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ನಂಬುವುದು ನನಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ. ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಜಾಣ್ಮೆಯೇ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ," ಎಂದಿತು. ಚಿರತೆಯು ನರಿಯ ಮಾತಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಅದರ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ಕಲಿಯಿತು.
Moral
ರೂಪಕ್ಕಿಂತ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯೇ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಜವಾದ ಆಸ್ತಿ.
