ஒரு அடர்ந்த பச்சை நிறக் காட்டில், ஒரு வலிமையான சிறுத்தையும் ஒரு சாதுவான நரியும் நண்பர்களாக வாழ்ந்து வந்தன. சிறுத்தை வேட்டையாடுவதில் வல்லது, நரி காட்டின் பாதைகளையும் மறைவிடங்களையும் நன்கு அறிந்திருந்தது. இருவரும் இணைந்து வேட்டையாடி, பகிர்ந்து உண்டு மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்.
ஒரு நாள், ஒரு பெரிய மரத்தடியில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, சிறுத்தை தன் உடலைப் பார்த்து மிகவும் பெருமைப்பட்டது. "பாரு நரியே! என் உடலில் இருக்கும் இந்த கருப்புப் புள்ளிகள் எவ்வளவு அழகாக மின்னுகின்றன தெரியுமா? இந்த காட்டில் என்னை விட அழகான மிருகம் எதுவுமே இல்லை," என்று கர்வத்துடன் கூறியது.
நரி புன்னகைத்து, "நிச்சயமாக சிறுத்தையே! உங்கள் தோற்றம் மிகவும் கம்பீரமானது," என்று பணிவாகச் சொன்னது. சிறுத்தையின் கர்வம் குறையவில்லை. அது நரியின் அழகிய, அடர்த்தியான வாலைப் பார்த்து, "உனக்கும் ஒரு அழகான வால் இருக்கிறது, ஆனால் அதைப்பற்றி நீ ஏன் ஒருபோதும் பெருமையாகப் பேசுவதில்லை?" என்று கேட்டது.
நரி அமைதியாகச் சொன்னது, "சிறுத்தையே, அழகு என்பது பார்ப்பதற்கு நன்றாக இருக்கலாம். ஆனால், ஆபத்தான நேரங்களில் அழகால் பயன் இல்லை. என்னிடம் அழகான வாலுடன் சேர்த்து, மிகச்சிறந்த புத்திசாலித்தனமும் இருக்கிறது. அந்தத் திறமையால் தான் உங்களைப் போன்ற வலிமையான வேட்டை மிருகங்களுடன் என்னால் பயமின்றி நண்பனாக இருக்க முடிகிறது.
சிறுத்தை குழப்பத்துடன், "அழகுக்கும் புத்திக்கும் என்ன சம்பந்தம்?" என்று கேட்டது.
நரி தொடர்ந்தது, "உங்களைப் போல வலிமையானவர்களிடம் உங்கள் அழகைப் பற்றித் தம்பட்டம் அடித்தால், அவர்கள் கோபமடைந்து உங்களை ஆபத்தில் ஆழ்த்திவிடக்கூடும். எனவே, என் புத்திசாலித்தனத்தைப் போற்றுவதே சிறந்தது என்று நான் நினைக்கிறேன். அழகை விட அறிவே ஒரு உயிரைக் காக்கும்," என்று கூறிச் சிரித்தது. சிறுத்தை நரியின் புத்திசாலித்தனத்தைப் புரிந்து கொண்டு, அதன் அறிவை மதிக்கும் பண்பை வளர்த்துக் கொண்டது.
பாடம்
அழகு மற்றும் பலத்தை விட அறிவே ஒருவரைப் பாதுகாக்கும்.
