ಅದು ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ಅವನ ತಾಯಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮಾರಿ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವರು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವನ ಹೆಸರು ಕಿರಣ್. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಸಣ್ಣ ಕಷ್ಟದ ನೋವು ಅಜಯ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕಿತು.
ಅಜಯ್ ಕಿರಣ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, "ಕಿರಣ್, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೀಯಾ? ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಾ, ನಾವು ಮಾತನಾಡೋಣ," ಎಂದು ಕರೆದನು. ಕಿರಣ್ ಅಜಯ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು. ಅಜಯ್ ತಾಯಿ ಅವನಿಗೆ ರುಚಿಕರವಾದ ಊಟವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಆದರೆ ಕಿರಣ್, "ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಅತ್ತೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಕರೆತರದೆ ನಾನು ಊಟ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ," ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಕಿರಣ್ ತನ್ನ ಸಹೋದರರ ಮೇಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅಜಯ್ ತಾಯಿ ಪ್ರಭಾವಿತರಾದರು. "ಹಾಗಾದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಾ! ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಂಭ್ರಮ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷ ಔತಣವಿದೆ, ನೀವು ನಮ್ಮ ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿ ಬರಬೇಕು," ಎಂದರು.
ಕಿರಣ್ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರನ್ನು ಕರೆತಂದು ಅಜಯ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು. ಆ ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ಅವನ ತಾಯಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಅಜಯ್ ತಾಯಿ ಅವರಿಗೆ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡಿ, "ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯವಂತರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಮಕ್ಕಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಊಟ ಮಾಡಿದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾದರು. ಕೇವಲ ದಯೆ ತೋರಿಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಇತರರ ಶ್ರಮವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ಮಾನವೀಯತೆ ಎಂದು ಅಜಯ್ ಕಲಿತನು.
Moral
ಇತರರ ಶ್ರಮವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜವಾದ ಮಾನವೀಯತೆ.
