அன்று ஒரு அழகான மாலை நேரம். கவின் மற்றும் அவனது அம்மா சந்தைக்குச் சென்று சில காய்கறிகளை வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது சாலையோரம் ஒரு சிறுவன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தனர். அவன் பெயர் நிலவன். அவன் பழைய புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்து, ஒவ்வொன்றையும் விற்றுத் தன் குடும்பத்திற்குத் தேவையானவற்றைச் சேர்க்க முயன்றான். அவனது முகத்தில் இருந்த களைப்பும், கண்களில் இருந்த நம்பிக்கையும் கவினை நெகிழச் செய்தது.
கவின் அவனிடம் சென்று, "நிலவா, நீ ஏன் இங்கே தனியாக அமர்ந்திருக்கிறாய்? எங்கள் வீட்டிற்கு வா, நாம் பேசலாம்," என்று அழைத்தான். நிலவன் தயக்கத்துடன் வந்தான். கவினின் அம்மா அவனுக்குச் சுவையான உணவு பரிமாறத் தயாரானார்கள். ஆனால் நிலவன், "மிக்க நன்றி அக்கா, ஆனால் என் தங்கை நிலா மற்றும் தம்பி கவின் (அவன் தம்பி பெயர்) பசியோடு இருப்பார்கள். அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு வராமல் நான் சாப்பிட மாட்டேன்," என்று பணிவாகக் கூறினான்.
நிலவனின் அன்பைப் பார்த்த கவினின் அம்மா, "அப்படியானால் உன் தம்பிகளையும் தங்கையையும் அழைத்துக்கொண்டு வா. இன்று எங்கள் வீட்டில் ஒரு சிறிய கொண்டாட்டமும், சிறப்பு விருந்தும் இருக்கிறது," என்று கூறினார்கள். நிலவன் உற்சாகத்துடன் ஓடிச் சென்று தன் தம்பிகளையும் தங்கையையும் அழைத்துக்கொண்டு மீண்டும் வந்தான்.
அவர்கள் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும், கவினின் அம்மா அவர்களைத் தட்டில் நிறைய உணவுகளுடன் வரவேற்றார்கள். "இன்று நாங்கள் இந்த விருந்தை நடத்துவது, கடினமாக உழைப்பவர்களையும், விடாமுயற்சி உடையவர்களையும் கௌரவிப்பதற்காகத்தான். நீங்கள் உங்கள் புத்தகங்களை விற்று உழைக்க முயற்சி செய்கிறீர்கள், அதுதான் மிகப்பெரிய விஷயம்," என்று அன்புடன் கூறினார்கள்.
அந்த மூன்று சிறுவர்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உணவை உண்டார்கள். நிலவன் தன் குடும்பத்தின் மீதான அக்கறையைத் தன் செயலில் காட்டியதைக் கண்டு கவின் பெருமைப்பட்டான். அன்று முதல் கவினும் நிலவனும் சிறந்த நண்பர்களாக மாறினார்கள். மற்றவர்களுக்கு உதவும்போது வெறும் பரிதாபம் மட்டும் போதாது, அவர்களின் உழைப்பைப் பாராட்டி கௌரவிப்பதே உண்மையான உதவி என்பதை கவின் அன்று கற்றுக்கொண்டான்.
பாடம்
பிறரின் உழைப்பைப் பாராட்டுவதும், அன்புடன் பகிர்ந்து கொள்வதும் உண்மையான மனிதநேயம்.
