ನೀಲಗಿರಿ ಅರಣ್ಯವು ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾದ ಸ್ಥಳವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕಾಡಿನ ರಾಜ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಸಿಂಹ. ವಿಕ್ರಮ್ ಕೇವಲ ಬಲಶಾಲಿಯಲ್ಲ, ಅತ್ಯಂತ ನ್ಯಾಯವಂತನೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಕಾಡಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಗೂ ಅವನು ರಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದನು.
ಅದೇ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪಲ್ಲವ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಕರಡಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಪಲ್ಲವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅಹಂಕಾರವಿತ್ತು. ತಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳಾದ ಮೊಲ, ಜಿಂಕೆ ಮತ್ತು ಕೋತಿಗಳ ಜೊತೆ ಅಸಭ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಪಲ್ಲವನನ್ನು ಕಂಡು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ ಮೊಲ ಮತ್ತು ಜಿಂಕೆಗಳು ರಾಜ ವಿಕ್ರಮನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ದೂರು ನೀಡಿದವು. "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಪಲ್ಲವ ಕರಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ನಮಗೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇರಲು ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ" ಎಂದವು.
ವಿಕ್ರಮ್ ತಕ್ಷಣ ಪಲ್ಲವನನ್ನು ಕರೆಸಿದನು. ಪಲ್ಲವ ಮೊದಲು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿಸಿದನು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಗಂಭೀರವಾಗಿ, "ಪಲ್ಲವಾ, ಶಕ್ತಿ ಎನ್ನುವುದು ಇತರರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಳಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ಪೀಡಿಸಲು ಅಲ್ಲ. ನೀನು ಇತರರನ್ನು ಗೌರವಿಸದಿದ್ದರೆ ನಿನಗೆ ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದನು.
ಪಲ್ಲವ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಇನ್ಮುಂದೆ ವಿನಯದಿಂದ ವರ್ತಿಸುವುದಾಗಿ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟನು.
ಪಲ್ಲವ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಲು ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬ ಕೋತಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಪಲ್ಲವ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದೇ ಮೊಲ ಮತ್ತು ಜಿಂಕೆಗಳು ಬಂದು ಜೋರಾಗಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ಹೆದರಿಸಿದವು. ಗಾಬರಿಯಾದ ಪಲ್ಲವ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಣ್ಣಿನ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ನಗುತ್ತಾ ಓಡಿಹೋದರು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾಜ ವಿಕ್ರಮ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಪಲ್ಲವ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ನಾನು ಶಾಂತವಾಗಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ."
ವಿಕ್ರಮ್ ಆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, "ಪಲ್ಲವ ಈಗ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಪ್ರಾಣಿ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುವುದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು. ನೀವು ಪ್ರಾಣಿತ್ವ ತೋರಿಸದಿದ್ದರೆ ಕಾಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಮೊಲ ಮತ್ತು ಜಿಂಕೆಗಳು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದವು. ಪಲ್ಲವ ರಾಜನ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು ಮತ್ತು ಅವನೇ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಗುರು ಎಂದು ನಂಬಿದನು.
