நீலமலைக் காடு மிகவும் அமைதியான மற்றும் அழகான இடமாகும். அந்தப் பெரிய காட்டைத் தர்மத்தின் வழியில் காப்பவர் கம்பீரமான சிங்கம் 'விக்ரம்'. விக்ரம் வெறும் பலசாலி மட்டுமல்ல, காட்டில் உள்ள சிறிய விலங்குகள் முதல் பெரிய விலங்குகள் வரை அனைவரையும் சமமாக மதிக்கும் நீதிபதி.
அதே காட்டில் 'பல்லவன்' என்ற ஒரு பெரிய கரடி வாழ்ந்து வந்தது. பல்லவன் மிகவும் பலசாலி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அதுதான் அகங்காரம். தான் மற்ற விலங்குகளை விடப் பெரியவன் என்று நினைத்து, காட்டில் உள்ள மற்ற விலங்குகளான முயல், மான் மற்றும் குரங்குகளிடம் மிகவும் தரக்குறைவாகவும், கத்திக் கொண்டும் பேசினான். இதனால் மற்ற விலங்குகள் பல்லவனைப் பார்த்தாலே பயந்து ஓடிவிடும் அல்லது அவனிடம் பேசாமல் தள்ளிச் சென்றுவிடும்.
பல்லவனின் இந்தத் திமிரான நடத்தை மற்ற விலங்குகளின் நிம்மதியைக் கெடுத்தது. ஒரு நாள், முயலும் மானும் சேர்ந்து சிங்க ராஜாவான விக்ரமிடம் சென்று முறையிட்டன. "மன்னரே, பல்லவன் கரடி எங்களை எப்போதும் மதிக்காமல் பேசுகிறான். அவன் இப்படித் தொடர்ந்தால், எங்களைப் போன்ற சிறிய விலங்குகள் பயந்து இந்தக் காட்டை விட்டு ஓடிவிட வேண்டியிருக்கும்" என்று வருத்தத்துடன் கூறின.
சிங்க விக்ரம் உடனே பல்லவனைத் தன் முன்னால் வரச் சொன்னான். பல்லவன் முதலில் சாதாரணமாகத் தான் எதையும் செய்யவில்லை என்று வாதிட்டான். ஆனால், விக்ரம் நிதானமாக, "பல்லவா, பலம் என்பது மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துவதற்கல்ல, மற்றவர்களைப் பாதுகாப்பதற்கு. நீ மற்றவர்களை மதிக்கவில்லை என்றால், இந்தத் தர்மத்தின் காட்டில் உனக்கு இடமில்லை" என்று எச்சரித்தான். பல்லவன் தன் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் யாரிடமும் கத்தாமல், பணிவாகப் பேசுவதாக வாக்குறுதி அளித்தான்.
சிங்கம் விக்ரம் ஒரு சிறந்த அரசன். ஒரு பிரச்சனை தீர்ந்தவுடன் அது முடிந்துவிட்டது என்று விட்டுவிட மாட்டான். பல்லவன் உண்மையிலேயே மாறியுள்ளானா என்று பார்க்க ஒரு குரங்கு உதவியாளரை அனுப்பினான்.
சில நாட்கள் கழித்து, பல்லவன் ஒரு மரத்தடியில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். அப்போது, அந்த முயலும் மானும் பல்லவனைப் பயமுறுத்தித் தமாஷ் செய்ய நினைத்து, அவன் அருகில் ஓடி வந்து சத்தமாகத் தரைதட்டியது. திடீரெனப் பயந்து போன பல்லவன், தன் கையில் வைத்திருந்த பழக் கூடலை கீழே போட்டுவிட்டான். அந்தப் பழங்கள் அனைத்தும் சிதறிப் போனன. இதைப் பார்த்த முயலும் மானும் சிரித்துக்கொண்டே ஓடிவிட்டன.
அப்போது அங்கு சிங்க விக்ரம் வந்தான். பல்லவன் பயந்து நடுங்கினான். "மன்னரே, நான் உங்கள் பேச்சைக் கேட்டு அமைதியாகவே இருக்கிறேன். ஆனால் இந்தச் சிறிய விலங்குகள் என்னை வேண்டுமென்றே துன்புறுத்துகின்றன" என்று கண்ணீருடன் முறையிட்டான்.
சிங்க விக்ரம் அந்த முயலையும் மானையும் பார்த்தான். அவை பல்லவனைத் துன்புறுத்தியது உண்மைதான். விக்ரம் கம்பீரமாகச் சொன்னான், "பல்லவன் இப்போது மாறியிருக்கிறான். அவன் என் கட்டளைப்படி அமைதியாக வாழ முயல்கிறான். ஆனால், ஒருவன் திருந்தி வாழ முயற்சிக்கும்போது, அவனைத் துன்புறுத்துவது மிகப்பெரிய தவறு. பல்லவன் அமைதியாக இருக்கப் பழகிக்கொண்டால், அவனைத் தொந்தரவு செய்யும் நீங்கள் இந்தக் காட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டும்!"
சிங்கத்தின் உத்தரவைக் கேட்டு முயலும் மானும் நடுங்கின. அவை தங்கள் தவறை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்டன. பல்லவன் சிங்கத்தின் நீதியைக் கண்டு வியந்து, அவரே தனது சிறந்த வழிகாட்டி என்று எண்ணினான். அன்று முதல் பல்லவன் ஒரு சிறந்த நண்பனாக மாறி, காட்டின் பாதுகாப்பிற்கு உதவியாக இருந்தான்.
பாடம்
மற்றவர்களுக்கு மரியாதை கொடுப்பதே உண்மையான பலம்; மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துவது அறியாமை.
