ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂದು ಆಮೆಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕವಚ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ, ಇಬ್ಬರು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆ ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದರು. ಅವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದವು. ಮೊಲವು ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಘೋಷಿಸಿತು: "ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಕಾಡಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮರವನ್ನು ತಲುಪಬೇಕು. ಯಾರು ಮೊದಲು ತಲುಪುತ್ತಾರೋ ಅವರೇ ವಿಜೇತರು!"
ಈ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲು ಆಮೆಯೊಂದು ತಂತ್ರ ಹೂಡಿತು. ಅದು ಒಂದು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ತಂದು ಅದರ ಒಳಗಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಸುರಿತು. ಈಗ ಆ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ತುಂಬಾ ಹಗುರವಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಹಗುರವಾದ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತಾನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು ಎಂದು ಆಮೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿತು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆಮೆಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅವರು ಕರಡಿಯನ್ನು ಕರೆದು, "ಹೋಗಿ ಆಮೆಗೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ನಿಯಮ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ. ಈಗ ಯಾರು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಾರೋ ಅವರೇ ವಿಜೇತರು" ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು.
ಕರಡಿ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ ಆಮೆಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಭಾರವಾದ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಸುಸ್ತಾದವು. ಆದರೆ ಆಮೆ ತುಂಬಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿತು. ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು, ಆಮೆ ತುಂಬಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆಮೆಯ ಬೆನ್ನ ಮೇಲಿದ್ದ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯ ಕವಚವು ಆಮೆಯ ಚರ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತುಹೋಯಿತು. ಅದು ಆಮೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಆಮೆಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕವಚ ಸಿಕ್ಕಿತು. ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಂತ್ರದಿಂದ ಒಂದು ಶಾಶ್ವತವಾದ ಹೊರೆ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎಂದು ಆಮೆ ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು.
Moral
ತಂತ್ರದಿಂದ ಸಿಗುವ ಯಶಸ್ಸು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ.
